ben tam kendime göreyim,ben tam dünyaya göreyim...

ankara o kadar soğuk ki...

2012-01-20T04:19:00.000-08:00

-üç günde giyeceğim kıyafeti tek seferde giydim. bu şaka değil. baya sıcak tutan bir kot gömleği , eteklerin üzerine giydiğim ince bir bluzu ve kocaman bir kazağı, üst üste giydiğim, terlemediğim ama yine de ısınamadığım kadar soğuk.

-hiç kalın bir şeyim olmadığını farkettim. dolabın derinliklerinde şişko hırkalar ararken, ortaokul mezuniyetinde taktığım çantayla karşılaştım. demekki yıllardır o kocaman hırkalara hiç ihtiyaç duymamışım, hava ne sıcakmış eskiden dedim.

-kapalı balkonumuzdaki meyve sebzeleri geçtim, soda şişeleri bile dondu.

-yüzümde kolunda bacağımda varlığından haberdar olmadığım kasımı kemiğimi, yogaya pilatese gitmeden keşfettim.

-yolda her gün soğuk abiii çok soğukk anne çok soğukk aaaa soğuk diye bağıran insanlar gördüm, görüyorum.

-karlar hala erimedi, her yer buz.buz.buz.

-eldiven takmanın dahi bir anlamı yok.

-sabahları duş alan bir insandan, akşamları ısınmak için duşa koşanbir insana dönüştüm.

-yıllık iznimin bir kısmını afyona kaplıcalara giderek kullanmayı düşünüyorum.

-sıcakta pişen yumurta gibi, soğukta bir kaç saniyede donan su videoları çekip haber merkezlerine göndermek istiyorum.

üşüyoruz.

merve ankara'dan, - derecelerden yukarı çıkamayan bir havadan bildirdi.

uzun ve yorucu bir kışın ardından yine buradayız bir yaz akşamı.

2012-01-19T00:17:00.001-08:00

Üniversitedeydim heralde. Yerde cd satılan günlerdi, tezgahta yoktu bildiğin yer. (Yaşlı efekti)

Güzel bir gündü, bir bahar ayıydı, sanırım vizelerim bitmişti, o zaman benim için hayatta ki en büyük zorluk hukuk okumak, ikincisi okulu 4 yılda bitirmekti. Tunus'dan yukarı doğru çıkarken, ki o zaman oralarda flat , laterna falan yoktu ve hatta ara sıra gittiğimiz bir mekan vardı bunlardan birinin yerinde, şimdi adını hatırlayamadığım. Orada, kaldırımın üstünde bir cd gördüm, aldım. Eve geldim. İçinden milyarlarca sezen aksu şarkısı çıktı. Hiç duymadıklarım bile. Ve ben sevinçten öldüğümü dün gibi hatırlarım, ama o cd de sezen aksu dışında bir de bulutsuzluk özleminin ultra başarılı konser kayıtları çıkmıştı. Şarkıya şöyle başlarlardı, uzun ve yorucu bir kışın ardından yine buradayız bir yaz akşamı. Ve bu benim hep çıkış cümlemdi sınav zamanı, bana çim kokusunu hatırlatan.Tam da videodaki gibi ve bu birden Bahar'ın ve benim depresyon şarkımız olmuştu tabii ki ne olursa olsun yaşamaya mecbursunla birlikte. Ve o zamanlar da bizim evimizde harika bir müzik sistemi vardı. bugün bu şarkıyı dinleyince düşündüm de insanların kaçacak bir yeri olmalı bir şeyi olmalı. kardeşimi özledim.

http://www.youtube.com/watch?v=RTdZkTbaOS8

dostlar makyajlı görsün.

2012-01-17T05:33:00.000-08:00

Alle'nin şu yazısından esinlenip de post yapmasam olmazdı, zaten düğünde günlük hayatta makyaj yapmadığına, annesinin hiç makyaj malzemesi olmadığına ve fondöten kullanmadığına yönelik beyanlarının altına imzamı atmam gerekiyordu.Derken herkesin meraktan öldüğü makyaj çantamın içini döktüm buyrun buradan okuyun.

Göz altı kapatıcısı.

Fotoğrafda net değil diye düşünmeyin, az makyaj yapan bir insanın, bir ürünü tüketmesi de zor. Öyle olunca da üzerinde yazılar silikleşiyor. Okuyamadığınız markaya gelince kendisi Estee Lauder. Bence göz altı kapatıcı makyaj yapıyorsanız gerekli. Ki benim mor ya da belirgin göz altlarım yok, hatta göz kapaklarımın üzerine de sürüyorum ve göz kalemim akmıyor, kokmuyor. Kendisinden memnunum hem de çok memnunum. İki numarasını kullanıyorum. Yıllardır aynı markanın göz altı kapatıcısını alıyorum. Bundan önce fırçayla sürülen bir çeşidi varken, o bir süreliğine piyasadan kaybolunca buna geçtim. Ne kuru ne yağlı, tam bana göre, fiyatı 70,00.-TL civarı.

Rimel.

Söylemesi ayıp, kirpiklerim fena değildir. Ne sürsem olur. Bu bağlamda geçenlerde ucuz bir rimel de aldım. Fena da değildi, ama hassas gözlerime batınca kendisiyle vedalaştık. Yine de rimelle ilgili hala her bittiğinde yeni bir marka, yeni bir fırça deneyebilirim. Çünkü aradığım kirpiklerimi uzatmasından, güzel göstermesinden ziyade, sert değil akışkan olması. Şimdilik mac'in dramatik gözler denince akla gelen plush black'ini kullanıyorum. Zamanında guerlain'in bir rimelinden çok memnun kalmıştım ama rimele 50,00.-TL'den fazla vermekten hoşlanmıyorum. Vee rimelimin fiyatı da tam 48,00.-TL.

Göz Kalemi.

Göz makyajı yapmayı eskiden sadece rimel sürmek zannediyordum. Çünkü benim de çok makyaj yapan bir annem yok, bir de el becerim zayıf, yani ben harika eye liner çekip, gölgelendirme falan yapamam. Ama 2007 yılı civarlarında, mac furyasıyla, kendime koyu kahve bir göz kalemi aldım. Yanında bir de birazdan bahsedeceğim fırçadan. Bana göz kalemini nasıl süreceğimi anlatan çocuğun, ister içine, ister dışına sür nereye istersen sür ama bu gözlere bir şeyler sür telkinleriyle arada kendimi pandaya da çevirsem makyaj yapmaya başladım. Düzgün çekemediğim çizgileri fırçalarla dağıttım vs. vs.

Bu aralar koyu kayhveyle vedalaştım kendime yine mac'den üzerinde tarnish yazan koyu bir yeşil aldım. Şimdilik memnunum ama yine mac'den almış olduğum grey utility ile arasında çok da bir fark yok. Bir ara bir de lacivert denemek istiyorum. Mac göz kalemlerimden memnunum çünkü alerjik gözlerim var ve rahatsız etmiyor. Fiyatları emin olmamakla birlikte 35 TL civarında.

Fırçalar

Fırçalardan kalın olanını uzun süredir kullanıyorum, kendisine zamanında iyi bir para ödemiş de olsam, neredeyse 5 yıldır benimle ve göz makyajı yaparken cidden işe yarıyor, ayrıca yıkanıyor ve yıkanınca barbie saçı gibi keçeleşmiyor.

Fırçalardan ince olanını geçen hafta aldım, çünkü yine geçen hafta göz kalemi alırken , bana bu fırça yardımıyla öyle bir kalem sürdüler ki, kendimi tanıyamadım. Hoş fırçayı beni kandırmak için kullanmadılar, hatta makyajı yapan kız bunu evdeki fırçamla da yapabileceğimi söyledi ama ben bir kere kendisine aşık olmuştum, hem de diğer fırçalara göre çok da pahalı değildi.

Halen o günkü gibi kuyruklu bir göz makyajı yapmakta kullanamasam da fırçayı, kalemin üzerine gezdirip, göz altına kalem sürmek için kullandım. Yine farları uygulamak için de işe yarayabilir ama benim hiç farım yok.

Kirpik Kıvırıcısı

Evet belki makyaj yapan bir annem yok ama makyajla haşır neşir bir Teyzem var, gülerek yanaklarına allık süren, kirpik kıvırıcısını korkusuzca kullanan, çeşit çeşit ruju olan... Ve ben de küçükken çok korktuğum kirpik kıvırıcısıyla erken yaşta tanıştım. Kendisini çok severim. Cidden işe yarar, ama arabada kullanırken bir kaç kere başıma kötü şeyler gelmedi değil. Onunla ne kadar özdeşleştiğimi şuradaki yazımdan da okuyabilirsiniz.Genelde 2 liraya oradan buradan alırım ama sonuncusunu Kürşad muji'den almış, oldukça başarılı ve yedek lastiği dahi var:)

Allık

Allık ise yine macten. Genelde bronz sevdalısı olmama rağmen bu aralar biraz şeftali tonlarına kaydım. Kendisinin adı peachtwist. Fena sayılmaz ama biraz simli.

Ruj

Kendilerini genelde kaybediyorum ya da hediye ediyorum. Genelde dudak renklerinde sürüyorum. Şu an çantamın içinde olansa sadece nivea vişneli.

Pudra

Teyzem Avon sattığından evde muhtelif zamanlarda karşıma bir pudra çıkar, kimisi iyi kimi kötü.ama bundan memnunum. Zaten her gün sürmüyorum, yüzümü kalıp gibi yapmıyor, adı da ideal shade fair.

Yani gördüğünüz gibi makyaja çok para harcamıyor çoğunu da market alışverişi yapar gibi mac'den alıyorum.

Öpüyorum.

isyeaan

2012-01-15T08:43:00.001-08:00

Bugün pazar. Pazarları severim. Sakin, tembel, uykulu. Bence bana benziyor.Sakin kısmı pek tutmasa da. Yarın sınavım var ve tabii ki içimde sınavın kardan dolayı iptal olacağına dair kocaman da bir ümit. refikay'ı, arda'nın mutfağını, biraz how i met your mother ı ve biraz hot in clevland ı seyrettiğim güzel bir gün.

Dünse yudumlarda paralı günün ardından, akşam duman konseri. güzeldi.şu an sesimin şarkı söylemekten kısık ve kulaklarımın da sağır olduğunu saymazsak. ama zaten güzel olan hala bunları yapabilmek, önümüzdeki çiftin bizi 88'li sanması falan. e haliyle 30'lara yaklaşırken(ya da olmuşken ) tek tesellimiz bizi olduğumuzdan genç sananlar.(evet hala iyiyiz)

ankara'da hayat kim ne derse desin güzel. hem de çok güzel. alternatifimizin çok olmayışı belki de ortamı güzel yapan. ya da her birimizin birbirimizle sözleşmesek bile karşılaşma şansımız. ama ankara çok kıroo yaaaeee diyenler aslında apaçinin önde gideni.onlara isyeeaaan diyorum.

bunlar dışında söylenecek çok da bir söz yok aslında. biraz yorgunum ve çalışamamaktan ötürü hafif bir vicdan azabım var. onu da behzat ç. seyrederek hafifletir, en azından neşemi yerine getiririm.

yarın benim için 24 saat yetmeyebilir. dua ile uzatabileceklerini iddia edenleri hatim indirmeye davet ediyorum.

icrada çalıştım, tırnaklarım ondan bakımsız.

2012-01-13T07:22:00.000-08:00

cumartesi paralı günüm var, akşama duman konseri, benim kral arkadaşlarım var, utku gibi can gibi. pazartesi de finalim var. kısmet.

ayrıca sevgili biletix, sen kendini akıllı sana dur, biz biletlerimiz için, nakit parayı bastık, hesaplarımıza göre aspavada bir öğle yemeği kazandık ve senin bizi kazıklamanın da önüne geçtik, ayıp ediyorsun biletix, hizmetin bedelini yüksek tutuyorsun.. konuyu daha fazla açmıyorum.

jolly joker 'e ilk kez gidiyorum, sıkışırsın vip bilet al diyenleri dinlemedik, kaan naber ya diyerek bir konser izleme niyetindeyiz. ben ki dumanı yıllardır pek sevip, hiçbir konserine gitmeyen tuhaf bir tipim. buna da nasip diyor yazıyı burada bitiriyoruz.

kafamda deli sorular vol. 28

2012-01-12T06:24:00.000-08:00

merve pilatese başlar mı?

düzenli spor yapar mı?
fit olur mu?

ayakkabısı güzel mi?

Mutfakta 2 Kişi.

2012-01-09T02:15:00.000-08:00

Uzuun bir aradan sonra, merve ve bahar mutfaktaa!

Nisan'dan beri yazamadığımız yemek blogumuza sonunda bir tarif ekledik. Mutluyuz, huzurluyuz, arkasınin geleceğini umuyoruz.

TIK TIK.

Şimdi hep beraber pancar shotlarımızı bu güzel habere kaldıralım:)

pür.

2012-01-06T01:01:00.000-08:00

bugün mutluyum bunlarda eski yıldan kalanlar;

biraz tarçınlı kurabiye..
özlem..

hediyeler, hediyeler..

içimde bir neşe var.

öperim gözlerinizden.

öğle yemeği

2011-12-29T06:23:00.000-08:00

bir kaç iş için ankara'nın o delicesine soğuk havasında dolaşırken öğle yemeği saati geldi. acıktım. G.M.K bulvarında en sevdiğim yerde (Oba Dondurma) en sevdiğim şeyi (kaşarlı tost) yedim. portakal suyu içtim.o esnada zaten iki masa olan mekanda benden başka kimse yoktu ve dükkan sahibi, mekandaki ölümcül sessizliği radyo açarak bozdu. ve yine o anda radyoda eşlik diye bir program vardı.programın sunucusu birden "size son kez hoşçakal diyorum, bugün son programımız" dedi.bir öğlen de sadece o gün dinlediğim bir radyo programının artık bitmesine üzülerek geçti.gitti.Ankara çok soğuk.ki ben hiç üşümem.

yeni yılınız güzel olsun.

soru

2011-12-21T03:37:00.000-08:00

melankolik merveyim bugün. çok mu gaza getiriyorum kendimi, çok mu zorluyorum acaba, bırakmamak için, hadi merve, ha gayret, biraz daha derken, pır pır oradan oraya uçarken, aslında kanatlarımı mı çarpıyorum. patlar mıyım bir yerde, birinin elinde..

toccata

2011-12-19T01:01:00.000-08:00

Bu sene , Bahar da olmayınca ağacı çıkarasım, kurasım gelmedi. O yüzden de her yıl olduğu gibi yeni süsler almaya da gitmedim. Evde, 3 -4 ağacı süslemeye yetecek kadar süs varken, bu sene evimiz gayet sade idi. Ama sonra dayanamadım, ışıkları çıkarttım, birazını salona koydum, geçen sene aldığımız top şeklinde olanlardan ikisini düşürüp, kırdım, içime oturdu, kutusuna geri kaldırdım. Bu meleklileri de Recoya çözdürüp, odama astım. (Reco istanbul'da da Bahar'ın birbirine karışan kolyelerini çözmekten sorumlu devlet bakanıdır, o yüzden ışık işinde de baya iyiydi, neyse kaynanasıyla iyi anlaşır derler)

Aslında Selmalar'da keçeden bir minik ağaç gördüm, belki onu alırım ikea'dan. Baya tatlıydı.

Süs püs yok diye, yeni yıl neşesi yok sanmayın. O bir yerlerde. orada bir yerlerde..
sadece bir dokunuşa ihtiyaç var.

kitchen

2011-12-16T01:40:00.000-08:00

annem istanbul'a gitti. ben de akşamdan ertesi gün giyeceklerini ütüleyen, evi toplayan, sabahları erkenden kalkıp, kahvaltı hazırlayan, kahvaltı eden, odasını toplayan bir merve olma hayalimi gerçekleştirdim. nasıl başardım bilmiyorum ama büyük ihtimalle annem giderken içindeki atom enerjisini bir şekilde bana aktarmış olmalı.

dün güzel bir gündü. yine yeni yıl kararlarım çerçevesinde ingilizce kitap okuma hedefimi gerçekleştirmek üzere, dost kitap evinde ilgimi çekecek kitabı ararken, uzun süredir, türkçesine bir türlü rastlayamadığım, banana yoshimoto'nun kitchen kitabına rastladım. hemen aldım.filmi de varmış ama kitap bitmeden asla!akşama doğru claires'de yudumla oje bakarken, minnacık şişeyi elimden düşürüp, her yeri oje yaptım. o anda tezgahtarlar arka tarafta dünyayı kurtarmaktaydı. ben de bir süre alıp almamak konusunda kararsız kaldığım ojenin rengini beyaz zeminde inceledim, bordo sandığım oje kahve gibi gelince almaktan vazgeçtim ve nihayet tezgahtar kıza, ben oje kırdııım diye seslendim. kız elinde aseton şişesi ve bir parça pamukla geldiğinde ne bekliyordu, ne düşünmüştü bilmiyorum zaten yerdeki cinayet mahalini görünce direk geri döndü.

ben sanırım bir sopa alıp beni dövmek üzere geri gelecek diye beklerken, elime başka renkte bir kaç oje aldım, kırdığımın da parasını ödemek istedim, ama kabul etmedi. Bütün bunları bir yana bırakırsak, claires de ojeler güzel, ucuz, renkler çeşitli, beni tanıdığınızı söylemeyin ve güzel ojeler alın derim.

ve derken perşembe de bitti ve cuma oldu. ama haftasonu eğitimimiz olduğu için pek de bir anlamı kalmadı.

saçlarımı hala kestiremedim.

üzerimde tuhaf bir mutluluk hali var geçmesin.

bir de chanel ceketleri tarzı bir ceket alasım ama 60 yaşında gibi durmayasım var.önerilere açığım.

söyleyecek başka da bir şeyim kalmadığına göre huzurlarınızdan çekilebilirim.

dükkana yeni şeyler gelmiş:)

2011-12-15T04:06:00.000-08:00

baykuşlu kolye ise artık benim. fotoğraftakinden daha güzel olduğunu belirtmek isterim.

bileklikler fotoğrafta çok belli olmasa da, minik zirkon taşlı.

bu yüzük bana biraz büyük:(
ve sadece 1 tane

dedemin 50 yıllık dükkanına beklerim.

ulus iş hanı d blok no:6 ulus/ankara

madem yazamıyorum, fotoğraflar konuşşsun.

2011-12-12T01:02:00.000-08:00

istanbulu özledim. deniz kenarında çıplak bacaklarımla oturmayı, kurutmadığım saçlarımla sokağa çıkmayı. en çok da kardeşimi

sonra kalktım istanbul'a gittim. bir günlüğüne. önce kardeşime kocaman ve sonra konak pastanesinde alman pastalarına sarıldım, onları sevdim.

güzel müzikler dinledim, dans ettim.

ankara/siyah beyaz.

çok güzel yemekler yedim, kalabalık masalarda, harika haberler alırken ve mumlar üflenirken..

hem de çok güzel yemekler.
ankara/cucina makkarna

kardeşim geldi, botlarını giydim.

ankara/dedemin evi.

not: sanırım instagram ve twitterdan ötürü duygularımı ve gördüklerimi anlık paylaşıyor, bloguma biriktirdiklerimi minik parçalara bölüyorum. ben oralarda da mervejustagirl'üm.oturmaya beklerim.

kafiye olsun diye değil.

2011-11-18T00:08:00.000-08:00

günler günlerin ardında.çok da bir şey yapmıyorum. mesela yarın ankara'da mfö var gitmiyorum. bahar geldi. gitti. bayram bitti.sunumlarım bitti.şimdi gireceğim 3 sınav kaldı. ikisi epeyce önemli. onların bitişini bekliyorum.

her şeyi ondan sonraya bıraktım.27 kasımdan sonraya.saçlarımı kestireceğim.yediklerime biraz dikkat edeceğim.spor yapacağım.aa alışveriş yapacağım( alışveriş orucum bitti ve ben hiç bir şeye saldırmadım başlıklı bir yazı yazacağım)böyle basit hayallerim var.sinemaya gitmek/kitap okumak/ arkadaşlarımla zaman geçirmek gibi.uğraşıyorum işte. foto merve odası.çekmeceye çorap sıkışmış, biraz da dağınık,bir de fotoğrafçının siyah beyazını basıp, beni fotoşopla baştan yarattığı o fotoğraf sabah neşem, neyse siz yabancı değilsiniz.

daraldım.

2011-11-03T09:05:00.000-07:00

bu ne bilmiyorum. ama iyi bir şey değil bu. mesela biraz kalender bir müvekkil, duruşmaya gelirken tıraş olup, kendince en düzgün kıyafetini giydiğinde, ceketinin önünü iliklediğinde niye duygulanır ki insan?

ya da dünyanın en korkunç kazası kardeşinin başına gelmiş bir kadın, yaşadıklarını hiç abartmadan, tüm sadeliğiyle, ama çıplaklığıyla anlatırken ve arada gülümseyebilirken, en ufak bir abartısı yokken ve içtenken, niye ona sarılıp ağlamak ister?

adliye öyle bir yer ki bazen de hiç tanımadığım bir insanın gözündeki acıdan gözlerimi kaçırıveriyorum.

orada oyun oynayanlar sadece çocuklar ama ben bazen hepimizin orada oynadığına inanmak istiyorum.orada olanların gerçek olmadığına.

o bina var ya , zaman zaman göründüğünden de siyah.

favori çiftim.

2011-11-03T07:57:00.000-07:00

penelope&javier.

I see rhinoceros!

2011-10-19T00:15:00.000-07:00

midnight in paris'i izlemeyenler izlesin. ben sevdim. epeydir sinemaya gitmeyip, açılışı böyle bir filmle yapmak güzel oldu. ben ki bir sergiye gittiğim de, ya da bir sanatçının günlüklerini, mektuplarını okuduğum da hep bir etkilenirim, filmdeki kahraman olsam ne olurdu bilmiyorum.

ama şunu biliyorum ki büyüyünce carla bruni olmaya bir itirazım olmaz. gözlerim mavi olmasa da olur. haftasonunun en güzel yanı bu filme birlikte gittiğim kişinin gelişiydi. teşekkür ederim. hoşçakalın.

yüzüklerin hanımefendisi.

2011-10-18T02:28:00.000-07:00

bu yüzüğü bundan 4 yıl önce falan aldığımda bilebilir miydim ki tanıdığım her kadın da ondan bir tane edinecek:)

büromuzun hali budur. parmağında yeşil bant olan kişinin de bu yüzükten yok sanmayın, sadece o gün takmamış.

bunun bir de altın kızlar versiyonunu çekip, buraya eklemek gerek!

lahana bebek.

2011-10-17T00:27:00.000-07:00

hava soğudu. karanlık. haftasonu harikaydı aslında. hem de ne harika. şaşırma duygumu kaybettim sanmıştım. hala şaşırabiliyorumuşum. epeydir neye bu kadar sevinmiştim, ya da duygulanmıştım. bak onu bile hatırlamıyorum. o kadar güzeldi yani.

hayat bu dediğim anlar vardı haftasonunda. harika bir yemek, güzel bir kahvaltı, film, şarkılar, dans etmek,arkadaşlar, ve kocaman bir sürprizzzz.

ama bugün kafam biraz karışık. ben negatifim biri miyim? bilmiyorum. çok mu suçluyorum insanları? ben derdimi kime anlatıyım? ben keşke hiç üzülmesem, sürekli gülen, bir lahana bebek olsam mesela.insanlara verdiğim tek rahatsızlık lahana bebeğe has o sentetik koku olsa. güzel olurdu.

yok

2011-10-06T08:33:00.001-07:00

sen her gün bir yolu yürürken,yolda yürürken öyle önüne bakarken, o anda bir şeyler düşünürken, kulağında bazen güzel bir şarkı çalarken, her sabah köşede servisini bekleyen o adamı, sonra yol kenarında mendil satan teyzeyi ve en sonda deri ceketli baba ile oğlunu ve biraz geride kalmış anneyi görürken, annenin yıllar geçtikçe biraz çöktüğünü ama babanın giderek gençleştiğini farkederken, o yolun sonunda bir şeye binip, başka bir yere gelirken, merdivenler inerken ve çıkarken, bir parkı geçerken, kimi sabahlar köpeklerden korkarken, suya bakarken, asansörün düğmesine basıp, birileriyle karşılaşınca en sevdiğin kelimeyi söylerken, günaydın derken, bir masaya oturup, bir ekrana bakarken, çay koyup, ekmek arası bir şeyler yerken, bir çantaya evraklar doldurup, gri bir binada koştururken, insanlara bakarken, hikayeler dinlerken, gülerken, güler gibi yaparken, gözlerin dolarken, koridorda sevinçle yürürken, masa toplarken, notlar alıp, yapılacakları listelerken, parmakların minik karelere çarptığında tıkır tıkır sesler çıkarırken, bazı akşamlar eve gidecek halin bile kalmazken, sokaklarda uzun uzun yürürken zaman nasıl çabuk geçer?

forno a legna!

2011-10-06T04:46:00.000-07:00

Bahar’ın işyerine yakınlığı dolayısıyla miss pizza’nın şişhane’deki şubesinin önünden defalarca geçmiş ama hiç içeri girmemiştim. Derken günlerden bir gün Bahar “merve bugün işyerine öyle bir pizza geldi ki, italyadakiler gibiydi, unutamıyorum, adı da dur ya neydi" deyince, anladım ki, orası miss pizzaydı ve artık oraya gitmekten başka çarem kalmamıştı.Ve bir duruşma için gittiğim istanbul’da tek başıma bir öğle yemeği ancak bu kadar güzel olabilirdi çünkü;

Mekan çok sevimli.

Odun ateşinde pişen pizza enfes.

20’ye yakın pizza çeşidi var ve kahveleri de güzel.

Hatta eğer tuvalette, yerde, suyun akması için basmam gereken bir pedal da olsaydı , italyadayım beeen diye bağırabilirdim..Denenmeyi bekleyen başlangıçlar olduğunu da düşününce ben burayı geç keşfettim ama artık sık sık giderim. Gözlerinizden öperim.

miss pizza için tık.

sarı da güzel bir renktir aslında, nedense herkes sevmez.

2011-09-30T01:44:00.000-07:00

tren camından dışarı bakan sarı çantalı, sarı çiçekli, sarı saçlı kızı görmek, görebilmek güzel.

kadıköy'e giderken/16/09/2011

salı sallanır, perşembe perişandır.

2011-09-29T01:58:00.000-07:00

bugünün mesajı bu olsun o halde.

life lover*

2011-09-28T01:23:00.000-07:00

İstanbul gezisi olaylı başladı. Önce teyzem'in kredi kartı atm de unutuldu, sonra kart cüzdanı kayboldu, kart cüzdanı havaşta bulundu, bulan adam, teyzem'in kart cüzdanında sadece 10 tl olmasına üzülmüş olmalı ki, bana teyzen de züğürtmüş yahu, azıcık para ver ona falan dedi. yani gezi gecikmeli, koşturmacalı başladı, mehmet bizi alıp eve götürürken, teyzem "baya geride kaldık" dedi, haftasonu planlarını kastederek, mehmet de cevap verdi;"evet hala baya bir tur bindirdiler bize":)

Ama moralimizi bozmadık, çok sevdiğimiz van kahvaltısı'na annemle, teyzemi de götürdük, galata manzarasında, bahar'a pasta kestik, kahkahalarla güldük.çukurcuma'da eşya baktık. bahar'ın evine güzel bir tablo aldık.

gezinin kayda değer şeyleri ayaklarımı denize uzatıp, gazete okumaktı. uzun uzun denize bakmaktı.
bahar iyi ki vardı.

teyzem bana harika bir kolye aldı.

bitti.

okuduğum kitabın bir yerinde diyor ki;*bağışlanmış bir atın (dişleri için) ağzına bakmak, ABD İngilizcesinde "bedava gelen bir şeyi bile beğenmemek" anlamında bir deyimdir.hayat bağışlanmış bir attır, fikrimce.bedava gelen hayatınızı beğenin.

bahrizyo.

2011-09-27T00:00:00.000-07:00

hayatın telaşına kaptırıp kendimi, gittiğini farketmemeye çalışıyorum. daha erken yatıyorum mesela, daha çok istanbul'a gidiyorum, o geliyor. dayanamam sanmıştım. dayanıyorum. iyi yönlerinden bakıyorum. mesela eskiden telaşla yaptığımız her şeyi, yavaş yavaş yapıyoruz. hep sevdiğimiz şeyler yerine, yenilerini keşfedip, sevdiklerimize onları da eklemenin tadını çıkarıyoruz. aynı elbiseleri giyip, hiç yürümediğimiz sokaklarda bir şeyler arıyoruz. bazen buluyoruz. yenebilecek her şeyi yediğimiz kahvaltıda, karşılıklı oturup, biz ne kadar kolay insanlarız diye muhabbet ediyoruz... hızlı hızlı yürüken bir anda, iyi oldu be bu istanbul işi diyoruz.

alışıyoruz.

***

bak 2008 de bunu, 2009 da şunu ,2010 da onu yazmışım.

ilk defa bir doğum gününde yokum sanırım.sanmak istiyorum. emin olmak istemiyorum.

bugün de sevinçten kafayı ye, her doğum günün de olduğu gibi, harika hediyelerin olsun (ki harika bir elbisen,güneş gözlüğün, tablon ve cüzdanın, parfümüm var şimdiden)

sen bir pamuksun bunu unutma.

her geldiğimde istanbula daha alışmış bir pamuk.istanbulun güzelliğine yakışan bir pamuk.sen çok güzelsin, akıllı ve oldukça yetenekli.

bunları da unutma.

ablan seni çok seviyor.

iyi ki doğdun da ben senin ablan oldum..

hayatda bazı insanlar tamamlıyor bence varlığımızı, sen de benim için onlardansın.

seni sevdiğimi yukarda da söylemiştim zaaten.

hafta sonu kahvaltıya bekliyorum.

foto:bahrizyo.

bazıları çayına şeker atıp içiyor.

2011-09-26T08:14:00.000-07:00

çok güzel bir şey(yemek/manzara/mekan/ülke) gördüğümde yanımda bulunan sevdiğim sayısıyla ters orantılı bir kalp sızısı hissederim ben. önce içimi büyük bir coşku kaplar, sonra da keşke o/onlar da burada olsaydının hüznü. böyle nice ülke gördüm, yemek yedim derdim de yalan olurdu. (sadece nice ülke kısmı)konumuzdan sapmaz ya da saparsak biz istanbul sever bir aileyiz. buna her ne kadar orada yaşayamam dese de babam da dahildir. (ki babam bizi hayatımda gördüğüm en harika istanbul manzarası ile buluşturmuş, ayaklarımızın suya değerek uyumasına vesile olmuştur.)

bu sefer konuya dönmeye çalışırsak, istanbulda tek başıma veya az kişiyle paylaşabildiğim her şey içime dert oluyordu. en iyi ihtimalle bir gezi de teyzem, bir gezi de annem oluyor, diğeri olmuyordu. bizim eskiden birlikte geçen cumartesilerimiz vardı. o cumartesilerde uzun kahvaltılar edilir, sonrasında gün içinde ne yapılsına geçilirdi. o kahvaltılara gitmeden mutlaka livadan dereotlu poğaça ve biraz da fıstıklı/çikolatalı beze alınır, dedem üzerini giyinip, evden çıkmaya hazırlanırken, anne, teyze, merve ve bahar ve bazen de gülsima, reco, ve yenge olan sofradan dedeme en azından bir çay iç çağrısı yapılır ama dedem mutlaka hiçbir şey yemeden evden çıkardı.

sonra bir dolu şey oldu, hastalıklar hastaneler ve cumartesi ve hayatımız çok değişti.

hayatımın en güzel haftasonlarından birini yaşamadan önce bunları düşündün uzun uzun ve farkettim ki, ben teyzem ve annemle bir arada başka bir şehre gitmeyeli 6 yıl olmuştu. Bu haftasonu Bahar'ın erken doğum günü kutlaması için yola çıktığımızda da içimde büyük bir sevinç vardı.

Sonrası ise komedi filmi.

Çok yakında burada..

orada bir ev var uzakta, o ev bizim evimiz.

2011-09-21T07:49:00.000-07:00

masanın üzerinde bahar'ın da emeği geçen, yapımında yer aldığı "and mag"lar, istanbul moda haftası için basılmış "gazeteler", tünelin arka sokaklarında, bana eski manavımız Veli'yi hatırlatan (hiçbir zaman Veli Amca/Abi olmayan cool insan Veli sahi şimdi ne yapıyordur?) en az Veli kadar orjinal olup, bana bamya tarifi veren, bozuk paralarımı görünce, ay sonu zor gelecek galiba diye takılan manavdan alınmış meyveler, şekerci cafer erol'dan alınmış jöleli şekerler( en sona hep turuncuları kalır, en rağbet göreni kırık sarı olanıdır, neden sırf ondan almayızı da o şekerler için yarışmayı seviyoruzla açıklayabilirim),biraz ruffelslı tavuk salatası,kürşad'ın demek erkek arkadaşlarının listesini yaptın haa diye heyecanla eline aldığı alışveriş listesi, harika bir kitap "Pukka Living" (kesinlikle edinin), iki bardak limonata(merve yapımı), neyir'in hediyesi harika matruşkalar(ben bir matruşka severim, ama matruşkaları açarken çıkan gıcırtıya da uyuz olurum),sol üst köşede, metrocity'nin alt katında, migrosa doğru giderken solda kalan kırtasiyeden alınmış, harika bir defter v.b., herşeye hükmeden kumandalar.

ben bu evi seviyorum.

i m like a bird.

2011-09-19T01:22:00.000-07:00

cuma günü kuş gibiydim. uçtum gittim istanbul'a. saçma sapan bir yolda resmen mahsur kaldım. kurtarıcım neyir geldi. cafesinde kahvaltı ettim. beni duruşmaya bıraktı. sonra işler işler işleer... kürşadların ofisinin orada bir esnaf lokantasında güzel bir yemek yedim. can'la buluştum. bir ara sokağa sapıp birden deniz kenarına ulaştık.deniz kenarında yürüdük, yürüdük.bahar geldi. bahar'ın katar maceralarını dinledim. sonra gece yarısı kabus gibi bir otobüs yolculuğuyla bahar'la birlikte ankaraya döndüm. otobüs yolculuğu o kadar uzun sürdü ki bir an yanlış otobüse bindik zannedip, bahar'ı uyandırdım. otobüste bir teyze uçakların yerden gittiğini zannediyordu, ona güldüm. cumartesi diş doktoruna gittim. pazartesi için başka bir diş doktoruna havale edildim. yukarıdaki güzel yüzüklerimden birini bahar'a kaptırdım. pazar bahar döndü. burada hayat şöyle böyle.

göbeğimde istan popomda bul yazıyor. tartıda kaç yazıyor?

2011-09-15T05:42:00.000-07:00

ballı lokma tatlısı...

nişantaşı konak pastanesi. küçücük bir dükkanda yenecek ne çok şey var bilemezsiniz.belki de bilmemek daha iyi.

cihangir'de van kahvaltı evi. bir haftada 3 kere gittim desem?

mano burger ve ottoman burger öpüşürken..

mano burger'e gidin.

nusretin lokumunu önceden söylemiştim zaten...

alışveriş orucu raporu.

2011-09-14T03:36:00.000-07:00

alışveriş orucunda bir ayı tamamladım. insanlık için küçük fakat benim için oldukça büyük bir adım oldu. böyle yazınca da duyan bir dolu marka çantam, yüzlerce kıyafetim var sanacak ama öyle de değildi. sadece dolabımı açtığımda saçma sapan şeylere ucuz diye para verdiğimi, sonra da aman giyecek hiçbir şeyim yok diye dolanıp durduğumu fark ettim. Yoksa afrikada çocuklar aç benimse tek derdim bir tişörtü aynı haftada iki kere giymek falan değildi, o kadar yüce bir insan olamadım.

Düşününce ben;satın aldığı her şeyin suyunu çıkartarak giyen biriyim. Benim dolabımda (Bahar'ınkinden farklı olarak) etiketli bir bluz ya da giyilmemiş bir ayakkabı göremezsiniz. Ama yine de biraz kendimi terbiye etmek biraz da cüzdanımı doldurmak maksadıyla böyle bir işe giriştim. Daha önce de söyledim belki; 8 ağustos-8 Kasım tarihleri arasında alışveriş yapmamak adına girdiğim alışveriş orucuna her türlü kıyafet, çanta, ayakkabı dahil. Orucu bozduğum takdirde de cezası Didem'e bir adet long champ almak. Hala devam ediyorum. 1 ay boyunca neler yaşadın derseniz:

*İlk etapta tabii ki zorlanmadım. Çünkü alışveriş orucuna girmeden bir gün önce; son kez ihtiyaçlarımı(! ) almak adına, Didem'le de abartmama konusunda karşılıklı olarak anlaşarak, alışverişe çıktım. Kötü kaderim neticesinde o gün alacaklarımın bir çoğunu bulamasam da kendime sonbahar için bir adet uzun kollu bir de kurtarıcı beyaz tişört alarak alıverişe son verdim.

*Sonra yine zorlanmadım. Çünkü dolabımda güzel bir temizlik yaptım. Bu esnada pek giymediğim, dolabın arka tarafına ittiğim kıyafetlerimi buldum onları değerlendirdim. Bir ara üç farklı bluzumu tükenmez kalem yapınca cinnet geçirdim.Koslaya yatmış birini yırtılması üzerine kaybettim. Birinden lekeyi çıkarttım. Diğeri hala lekeli ama atamadım. Netice de yaşanan kayıplara rağmen kendimi tuttum.

*Zaman biraz daha geçince yaratıcılığımı konuşturdum, farklı kombinler yarattım. Farklı zamanlarda 20'ye yakın gün İstanbul'da olunca da Bahar'ın dolabına saldırdım. Bu arada facebookta her değişik kıyafetimi görüp, long champ hayalleri kuran Didem'i o Bahar'ın kıyafeti diyerek hayal kırıklığına uğrattım.

* Alışveriş orucum esnasında Bahar için çıktığımız alışverişler dışında kendi kendime de mağazaları gezdim. Hatta yeni sezon ürünlerinin gelmiş olduğu ve en sevdiğim mağaza olan Top Shop'ta harika şeyler görüp, satın almadım. Ama bu geziler sırasında kendimi zaman zaman oruç bitince şunu alırım diye listeler yaparken buldum.

* Zorlanmanın en büyüğünü bayram öncesinde İstinye Park'da gezerken yaşadım. Bir gömleği çok beğendim, bir ayakkabı da baya hoşuma gitti ama hayır almayacağım dedim, triplere girdim o esnada Bahar ve Kürşad bana sürpriz yaparak(!) onları hediye olarak aldılar. Burada biraz hile mi vardı, kendimi çok mu acındırdım bilmiyorum ama Didem'e de Binnur Teyze bir sürü şey almıştı falan diye kendimi kandırdım. Sonra Didem'le hediyeleri de yasaklama kararı aldık(!!??)

*Geçen hafta sonu ise bir düğüne katılmam gerekti. İşte bu baya zor oldu. Top Shop'a harika gece elbiseleri gelmişti. Birini giydim ve harika da oldu. Yine yanımda çok beğendiysen alalım diyen biri vardı lakin ben HAYIR dedim.1539 kere giydiğim bir elbiseyle gittim düğüne, incilerim de dökülmedi. Çok ünlü olmadığımdan da "merve aynı elbiseyle bir düğüne daha katıldı" diye rencide edici haberlerim de yer almadı magazinde.

* Son zamanlarda ise biraz huysuzum. Acaba alışveriş yapmadığımdan mı demiyor değilim.

*Şu aralar da listeler yapıyorum. Bir kapalı ayakkabıya siyah çantaya ihtiyacım var gibi.

Netice olarak alışveriş orucunun beni gördüğümü ve beğendiğimi almama konusunda eğittiğini, ihtiyacı olanı satın alan bir merve yapacağını umuyorum. Para konusunda ise henüz refaha çıkamadım bunu İstanbul'da Vedat Milor misali yaptığım yemek gezilerine bağlıyorum. İşte böyle günler geçiyor sayın seyirciler. Hoşçakalın:)

hey sista!

2011-09-12T06:49:00.000-07:00

kardeş olmak aynı ayakkabı dan iki tane almaktır.Bir evde her ayakkabıdan bir 36 bir 37 numara olmasıdır.
Kardeş olmak aynı ayakkabılarla sokağa çıkmak, kürşadı da yanına katıp fotoğraf çekmek,

bazı günler abartıp aynı elbiselerle sokağa çıkmak...

ama aynı elbiselerin altına da mutlaka aynı ayakkabıları giymektir.

Kardeş olmak güzeldir.

Kız kardeş olmak en güzeldir.

Naneli.

2011-08-26T02:50:00.000-07:00

Vali Bey Konağı Caddesi üzerindeki Sultanahmet Köftecisi'nden sağa dönünce biraz yukarıda gördüm burayı. Bayan eleman da arıyorlardı, başvursam mı? Naneli şekerci ya da Naneli Lokumcu'ydu adı. Acaba mesai saatleri dışında sandalyelerde oturmak serbest mi?

Düşünüyorum işte.

istanbul'da hep aynı şeyleri yapan Merve'nin yeni keşifleri.

2011-08-25T00:04:00.000-07:00

Keşif 1 Cremeria Milano--muhteşem dondurmaTünele gelmeden sağda. İstiklal caddesi üzerinde. Yanında Calzedonia var , karşısında Özsüt. Sahibi İtalyan bir kadın. Çok suratsız ama iyi kalpli. Karpuzlu dondurma favorim. Tam bir İtalyan işletmesi, geç saate kalmadan kapatıyor. Sakın tünelin hemen girişindeki dondurmacıya aldanmayın. Ki o dondurmacı, aldığın top sayısına göre külah veriyor. Ne kadar ayıp.

Keşif 2İskele İzmir Lokmacısı/ya da İskele Çay Bahçesi-muhteşem lokma Lokma benim için yıllar önce Didem ve Neyir’le gittiğimiz Kuşadası tatilinde, akşamüzeri tarçınlayıp yediğim efsane tatlıydı ama artık lokma deyince İskele Çay Bahçesi’ni anmamak olmaz. İstinye sahilde. Boğaz karşınızda. Deniz ayağınızın dibinde. Lokmalar sona doğru iyice şerbetli ve leziz. Çayın yanında limon da getirdiklerinden benim için 10 numara bir mekan.

Keşif 3 Galata Konak Cafe-muhteşem milföy pastası+manzaraBurayı bu İstanbul gezimden önce keşfetmiş olsam da hala yeni sayılır. Biraz Galata kulesine, biraz denize, Biraz Haliç’e bakan harika bir terası, bir de çok güzel milföylü pastası var. İlk gidişimde şahit olmasam da ikinci gidişim de çok kötü bir servis vardı ama yine de görülmeli. Yemekleri de güzelmiş. Bahar ve Teyzem öyle dedi.

Keşif 4 La Sirene Bebek -bebeğin gürültüsünden, görgüsüzlerinden muhteşem uzaklık.Bebek'e çok kere gitmeme rağmen, böyle bir yerden neden haberdar değildim bilmiyorum. Ben starbucks ya da nero’da sanki burgerking’de oturmaya gelmişim gibi hissedebiliyorum. O yüzden manzarası harika ve bir cumartesi günü bile sakin olan bu mekana bayıldım, "annem görmeli" listesine bile ekledim. Bebek Parkı’nın içinden denize doğru gidip sola dönerek ulaşmak mümkün.

Keşif 5 İstanbul Modern-sadece muhteşem. Hep gitmek isteyip, hiç gitmediğim yer.Pazartesileri kapalı. Giriş 14. tl.Perşembe günleri ücretsiz. Süreli sergilerden "Son Kodachrome Filmi" adlı fotoğraf sergisi , beni pek cezbetmese de, fotoğraf meraklıları ve sanatçıları için önemli bir sergidir eminim. Ben ilgimi çekemeyişini hintilerden haz etmememe bağladım. (fotoğrafların çoğu hintli ünlülerindi)Bu kadar da sanattan anlamam. Lakin çeviri de olsa, duvarda sözleri yazan, Paul Simon'ın Kodakchrome Şarkısı'nı çok sevdim. Özellikle de; "lisede öğrendiğim tüm saçmalıkları düşününce, hala düşünebiliyor olmam mucize" kısmını.Bunun dışında sürekli sergiye bayıldım. Tabii ki düşünülerek yapılmıştır ama Hale Asaf'ın bir resmine bakıp, bir kaç resim sonra Teyzesi Mihri Müşfik'in tablosuyla ve sonra da biraz daha ileride onun ders aldığı İtalyan ressamın eseriyle karşılaşmak, benim için çok keyifliydi. Eğer İstanbul'da otursaydım, sık sık gideceğim bir mekan olurdu. Şansıma gittiğim gün Elif Şafak da söyleşi için oradaydı. Bir gün cafe'sinde oturup bir şeyler yemek, bir de müze mağazası'ndaki tasarım yüzüklerden edinmek gerek.

easy

2011-08-24T01:28:00.000-07:00

iftar saatine az kalmış. telefonun ucundaki ses "senin dediğin yerde değilmiş mekan, sen bostancı dolmuşuna atla gel" der. mesafe çok değildir ama dolmuş kuyruğu çoktur. neyseki çabuk ilerler ama bu sefer de trafik çoktur, beklersin. dolmuşa binersin, inersin, buluşursunuz. mekanı sorarsınız bir bakkala "aaa burada değil ki der".

bir taksiye atlayıp, doğru yere gidip, iftara yetişmeye çalışırken, yukarıdaki fotoğrafın önünden geçersin.

dersin ki "ben burayı göreyim diye olmuş bu terslik,
bir de dolmuşçuyla muhabbet edeceğim varmış.."
foto:fener stadına doğru giderken.

Çiya.

2011-08-23T00:00:00.000-07:00

Üsküdar'da , Kadıköy'de hatta Pendik'te duruşmalarım oldukça mutlaka Kadıköy Çarşı'da bir şeyler yaparım. Beyaz Fırın'dan ıspanaklı sarma ve Ankara'ya götürmek için gevrekler alırım, Baylan'da kup griye yerken mest olurum, Şekerci Cafer Erol'dan annemle babamın favori küçüklük şekeri jöle şekerlerden stoklarım, Şampiyon'da çeyrek midye yerim, manavlara bakarım, balık fiyatlarını kontrol ederim.. Kadıköy Çarşı'da gezmeye bayıldığımı bilen çok sevdiğim arkadaşım Nihan da bana neredeyse 1 yıl önce söylemişti, "Merve Çiya'ya mutlaka gitmen gerek" diye.. Bir kaç gazetede de karşıma çıkmıştı ve hep aklımdaydı gitmek..

Derken bir cuma akşamı Bahar işten çıkamayınca ve iftar saati yaklaşırken ben Kadıköy'de olunca, Kürşad da telefonun ucunda, "Merve Çiya'da yer ayırttım iftar için, hadi gidiyoruz" deyince, başka çarem kalmamıştı.

Çiya'ya gelince; aslında mekan açılırken kebap ve lahmacun yapmak üzere yola çıkılmış ama açıldıktan 11 yıl sonra Çiya Kebap'a bir de Çiya Sofrası eklenmiş.Bu Sofra'da Anadolu Mutfağı'nın en güzel yemekleri pişirilmiş, 2001'de ise ikinci bir Çiya Kebap açılmış ve hepsi Kadıköy Çarşı'nın içinde 20'şer metre aralıkta arz-endam etmekte.

Biz bu sefer Çiya Sofrası'na gidiyoruz. Kapıdan girer girmez, solda o günün menüsü, tencerelerde, kazanlarda bize selam veriyor, sağda birbirinden harika mezeler bizi karşılıyor. Hani mutluluktan başı döner ya insanın , bana olan da öyle bir şey.. Çünkü bir kere ne olduğunu bilmediğim bir sürü yemek var ve bir de birazdan onları yiyecek olmanın heyecanı..

Yemeklerin arkasındaki usta sabırla, herkese, tek tek , hangi yemeğin ne olduğunu ve içinde yer alanları anlatırken, bir kağıda yiyeceklerinizi not ediyorsunuz..Ama biz zorlanıyoruz. Çünkü hepsinden yemek istiyoruz. Çaresizliğimizi gören, süper yardımcı garsonumuzun da desteğiyle harika bir sofra kuruluyor önümüzde.

Ayran aşı çorbasıyla başlıyorum. Harika bir humus, muhammara, içli köfte, küllübaşotu, kısır, vişneli köfte, patlıcan dolması, hünkar beğendi , türlü, perde pilavı derken ne yediğimizi de unutuyorum sevinçten.

Yan masalarda görünce karadut şerbeti de içiyoruz.Tatlıyı da seçmekte zorlanınca, kabak, domates, turunç, ceviz, patlıcan, zeytin tatlısıyla beraber, güllaç ve şöbiyeti, su gibi bir kaymakla afiyetle yiyoruz.

(

Evet hepsini ve hatta buraya yazmayı unuttuklarımı da yiyoruz. Benim için hayat bu. Benim için bir yer, içimde, sevdiklerimi de getirme isteği uyandırıyorsa, onlar da yesin bu efsane yemeklerden dedirtiyorsa, işte gerçekten çok güzel bir yer...

ve sadece yemekler değil sanki, orada insanı çeken bir şey var... Hedefimde ise tekrar gitmek ve kebapçıyı da ziyaret etmek.
Fotoğraflar biraz yemek telaşından biraz ayfondan dolayı dandiktir. İdare ediniz:)

Neyir'in Cafesi..

2011-08-22T03:21:00.001-07:00

Neyir herkesin emeklilik hayalini gençken yaptı. Onu yıpratan işinden ayrıldı ve bir cafe açtı.
Niyetim İstanbul'a gitmişken ona sürpriz yaparak, aniden cafesinin kapısından içeri girmekti. Ama bulamam belki telaşı sarınca bünyeyi, yaklaşınca, "geliyorum been" diye telefon açtım.

O önce şaşırdı, çok sevindi sonra beni pembe motoruyla ışıklardan alıp, cafesine götürdü. (Uçak'da rica etseler; "düşüyoruz, pilotmumuz da devre dışı" deseler, neyir uçağı da kullanır.) Önce korktum motordan ama sonrasında hiç inmek istemedim.(Küçükken de bisikletin ön tarafına oturtturur, gezdirirdi beni, neyseki motordan düşmedik bisiklettte olduğu gibi)

Cafesinde leziz ev yemekleri + özel günler için kurabiye ve pastaları da var.

Bu da domates ve biber görünümlü patlıcan:)

Ve neyir çalışırken:)

Bir de keşke aynı şehirde yaşasaydık ya.

Özlemişim.

adres:karabük cad. no:1 cevizli/istanbul

4.

2011-08-16T01:01:00.000-07:00

"hayat bu işte" dediğim zamanlar oldu.

mesela; dilini bilmediğim bir ülkede, akşam üzeri, çok güzel bir sokağa çıktı yolum, renkleri harika çiçekler gördüm, boynumda senin sevdiğin renkte bir atkı, yanımda sevdiğim insanlar vardı, sonra bir köprü çıktı karşımıza, bizi, görüntüsü hala hafızamda olan bir meydana götürecek olan, ben o köprünün üzerindeyken, bir şarkı çaldı.. sana dair bir şarkı, ben orada senin olduğunu hissettim.

yine bir akşam, arka fonda tanju okan çalarken, senin sesinden dinlediğim istanbul sokaklarından birinde, denize bakarken, o anı kaydetmek istedim. işte tam da o anda, bu şarkı bana gelsin deyince, bizim şarkılarımızdan birini söylemeye başladı güzel bir ses. sen yine geldin, ben buradayım dedim.

özlemin biteceğini düşünmedim hiç ama aklıma gelmeyeceğin günler olacak sanmıştım, hiç olmadı. sesini de hala unutmadım.

seni özledikçe senin hatırlatan şeyler yapmaya devam ettim. iş çıkışı dükkana yürüdüm mesela, çayıma limon sıktım.

biz iyi ki o balkonda, o şarkıları dinledik. sen iyi ki bizimdin.

nur içinde yat.

simple is the best

2011-08-15T04:27:00.000-07:00

sabah evdekileri uyandırıp, onlar işe gidince biraz daha yattım. sonra telefon sesine uyanıp, evin diğer sakinine kahvaltı hazırladım. bayat pidelerden kruton yaptım. (bayat ekmekleri küp küp doğrayıp, üzerine biraz zeytinyağı gezdirdikten sonra, fırınlayın, çok kızarınca çok güzel oluyor) bunu yaprken sürekli "just pide" diye mırıldandım. evi topladım. meyva tabağındaki üzüm, erik ve armuttan karışık bir komposto uydurdum. (önce erikleri suyla doldurduğunuz orta boy bir tencereye alıp, ocağın altını açın, su kaynamadan, ısınmaya yakın, bir su bardağı şeker ekleyin, kaynadıktan sonra halka hakla doğradığınız armutları ekleyin, o da bir taşım kaynadıktan sonra üzümleri de atıp, kısa bir süre de onu fokurdatın. Soğuduğunda buz dolabına alın.)patlıcanları közledim. biraz kitap okudum. bir iki güzel şarkı dinledim. çamaşırları topladım. camları açtım.

hayat bazen çok basit ve çok güzel.

naber çikita.

2011-08-14T00:08:00.000-07:00

çimlere kareli bir örtü sermişiz. uzanmışız, gökyüzüne bakıyoruz, dünyanın nasıl oluştuğu konusunda neye inandığını anlatıyor bana. ben de dinliyorum. arada ben ona soruyorum, arada o bana soruyor. anlatıyor, anlatıyor.sonunda da beğendin mi diyor. onaylanmak isteyen küçük bir çocuk gibi.kimsenin görmediği çocuğa diyorum ki "çok güzel anlattın".

bize dair bir şey düşününce aklıma gelen en güzel kare, yine bir çim çamur içindeyken çocuk ayağımda terlik var diye beni kucağına almış, ben o arada ne anlatıyorum bilmiyorum ama gülüyor, çok gülüyor ve diyor ki, güldürme düşüreceğim seni. ve güldüğü için kollarında ben ağırlaşıyorum. yere yaklaşıyorum ama düşürmüyor beni.biz hep o andaki gibi kalalım. iyi ki doğdun çocuk. seni seviyorum.

bu yazı 21/06/2011 de yazılmıştır.

sütlaca doğru.

2011-08-13T00:00:00.000-07:00

Ben bir yerde şarkı söylüyor olsaydım ve gelip beni dinleseydin karşıma oturup, kesinlikle Bu şarkıyı söylerdim.

Gitmek hep güzel. Küçük bir kızken ben ve geceleri arabayla eve dönerken, eğer yolda bir varan otobüsü görürsem duygulanırdım. tepemden geçen uçakların içinde olmak isterdim hep. istanbul'a giderken otobüste ikram edilen çokoprense bayılırdım. hiç trene binmemiştim ama halamı tren garından uğurlamak için can atardım. büyüdüm değişmedi. hala sabah erken bir saatte, bavulunun tekerleğinin asfaltta çıkardığı ses en sevdiğim ses.
ama bazen gitmek daha güzel. pijamanın, havlunun, diş fırçanın olduğu, gidemeyeceğin sandığın, içinde çok özlediklerinin olduğu, evim diyebildiğin bir yere gitmek daha güzel.

hoşçakalın.

taktak.

2011-08-12T00:00:00.000-07:00

iki elin sahibinin de aynı olduğuna inanmak baya güç!

bahar istanbul'a gidince kıyafet blogu hayal oldu , o halde ben de takılarımı koyarım.en sevdiğim takı yüzük. aynı model, ince yüzükleri işaret ve orta parmağıma takmaksa favorim. bu sene bronz/rose takılara bayılıyorum.

bu yüzüğün gümüş rengini uzun süredir beğeniyordum. dükkanda bronzunu görünce dayanamadım aldım. parmaklarım kısa ve bu yüzükle tombik gözükse de sağ elimde ilk fotoğraftakiler sol elimde buyüzüğüm gayet ahenkli oldu bence..

dükkanımıza beklerim.

ulus iş hanı d blok no:7.

you've ruined me.

2011-08-11T01:54:00.000-07:00

İş yerinde masamı değiştirmek istiyorum. Gaye'de gördüğüm kalemliklerinden almak istiyorum. (Alışveriş orucuna ufak kırtasiye alışverişini dahil etmediğimi tekrar belirtmek isterim)

Masamda iki şey var ama herkes gitsede onlar kalacaklar. Onlar da yukarıdakiler. Biri bahar biri ben çünkü. onlarda da bir bezmişlik, biraz yıpranmışlık ama her daim saklı bir neşe var.

Onun dışında her şey aynı. günler aynı. değişmesin de zaten. biraz daha bulutun dışına çıktım gibi. ama bilmiyorum hala bir sürü şeyi.

e 2 'de akşamları bir dizi var, geçen aylarda ilerki bölümlerini seyrettiğim, basketçi bir adamla şarkıcı karısı ve cüce tipli bir çocukları var, sonra modacı bir kadın, sesinde sanırım nodül var, basketçi adamın menajeri ile şarkıcı kadının kız kardeşi sevgili falan.. o dizi ne ya, arada çok saçmalıyor ama ben her akşam izliyorum.

öyle işte.

merve'nin dünyada en sevdiği yer gümüşük olabilir.

2011-08-09T03:45:00.000-07:00

gümüşlüğe giderseniz bence akvaryumda yiyebilirsiniz. grupta sürekli ekmek isteyen biri olsa da hiç kızmıyorlar ve her seferinde sıcak, kızarmış ekmek getiriyorlar..

kafamda deli sorular/kolayca sevemiyorum

2011-08-06T11:56:00.000-07:00

ben sürekli kararlar alırım. ve herkes sürekli insanlar değişmez dese de değişmeye çalışırım.

küçüklüğümden beri bronzlaşmakla kafayı bozmuş bir çocuktum. balkonda güneşlenirdim, tatillere geç gittiğimiz için döndüğümüzde yağmurlu ankarada bronz tenimi uzun kollu kıyafetler giyerek gösteremedim diye dertlenirdim. ki bizi güneşten korunalım diye tişörtlerle yüzdüren bir de yüksek faktörlü annemiz vardı. aile de kesinlikle yanmayla kafayı bozmuş bir rol modelim de yoktu. ama ben her zaman güneşe dönen, dakikalar tutarak güneşlenen, şezlongu hep plajda herkesinkine göre ters bir noktada duran bir merve oldum. ama asla çok kızaran, su toplayan bir merve değil! mutlaka yüksek faktörlülerle başlayıp, son günlere doğru yağlara geçen ama bu işle cidden haşır neşir bir merve.. ki bahar'ın şu yazısında da deliliğim sabittir. ha bir de yüzümü yakmamak prensiplerim arasındadır.

tabii kendimi değiştirmekle de kafayı bozduğum için her yaz bu yaz yanmayacağım diye çıktım tatillere. ama beceremedim. Sonunda bu yaz başardım. Çok isteyerek de olmadı aslında, hep geç uyandım, sıcaktan güneşe çıkamadım, ama beni görenleri şaşırtmayı, aaa hiç yanmamışsın dertmeyi başardım. yanmadım diye üzülmedim. bu insanlık için küçük benim içimse büyük bir adımdır. kendimi kutlarım.

kendimle ilgili değiştirmek istediğim diğer şey de alışveriş. almamak istiyorum sayın seyirciler. ama hiçbir şey almamak. mesela cumartesi az bir parayla çıktım evden.. önce paramın bir kısmıyla telefonumu jelatin kaplattım ki bu gerkeli bir ihtiyaçtı, sonra ertuğ pasajındaki, ikinci el satan dükkandan, güzel bir h&m elbise aldım kendime. böylece cebimde sadece 2 tl m kaldı. annem eve gelirken şeker al dedi. anne param yok sen balkondan atı ver ben gelince dedim. annem parayı mandala bağlayıp attı balkondan aşağı. ben kolumda portföy çantam, ayağımda ucu kalpli babetlerimle bakkala güneş gibi doğdum, çıkarken aniden dönüp, ay sizin mandalınızı almışım ben dedim. kadın bir bana baktı bir mandala baktı. sonra mandalı annemin verdiğini hatırladım falan öyle rezil komik ve kadının benden korktuğu bir an işte.

neyse konular saptıkça sapıyor. niyetim pazartesiden itibaren kitap, kıyafet, ayakakkabı, çamaşır, çanta v.b. almamak. kırtasiyeyi buna dahil edemedim. çünkü eylülde okul açılıyor moduna girmem kaçınılmaz.. ama çok abartmak yok. sadece bir kaç kalem..

alışveriş orucumun süresi 3 ay. umarım başarabilirim. bunu çok istiyorum çünkü dolabıma en son baktığımda işe yaramaz bir sürü kumaş parçasına para verdiğim gerçeğiyle yüzleştim. aslında çoğunu da giyerim ama giymesem de olur bence. ki bahar'ın da gidişiyle dolabımda yaptığım temizlik neticesinde artık içi bomboş.. ben bir süre öyle kalsın istiyorum.

sadece bugün son kez kendime iki tişört ve bir kaç şey alabilirim. zira kendime aldığım 3 tişörtün biri yırtıldı, ikisi tükenmez kalem oldu. şaka değil her şeyimi verdim ve işe giderken giymek için bugün alışveriş şart. yani sakın son günüm diye her şeyi satın alacağım sanmayın.

hayatımın en saçma yazısına burada son veriyorum.

hı unutmadan o fotoğraftaki saçlarımı kestirmek de diğer bir hayalim kendime dair değiştirmek istediklerimden, ama o sıradaki plan değil henüz.

öptüms.

bazen hep döndüğün yerde kalırsın.

2011-08-04T03:40:00.000-07:00

aldırmazsın. yorgunsundur. hayal kurmuşsundur. çok fazla istemişsindir. plan yapmışsındır.sürprizdir.ama birden şaşırırsın. kendinde güç bulamazsın. dur diyemezsin. öfkelenirsin. birden umursamazsın. aldığın kararları hatırlarsın. sadece ben demek istersin. demeye çalışırsın. eline yüzüne bulaştırırsın. çaresiz kalırsın. şaka sanarsın.mutlu olmakla, mutluymuş gibi yapmak arasındaki ince çizgide dolaşırsın. çizgiden düşersin. kızarsın. yine öfkelenirsin. keşke dersin, şu anda dersin. anlamaya çalışırsın. yapamazsın. empati kuran olamazsın. konuşursun. dil dökersin. anlatamazsın. korkarsın. çok korkarsın. ağlarsın. neye üzüldüğünü bile unutacak kadar çok üzülürsün. rüya olsun dersin. hafızalara girip, hepsini tek tek silmek istersin. bazen kol kırılır ve herkes o kemiği görür deriden fırlamışken. herkesin içi acır. ama kimse kırılan kolun acısını hissedemez. kolun sahibi bile. en çok kol acır. sonra şaşırırsın. beklemezsin. yine keşke dersin.yine üzülürsün ama bu sefer başkası için. kafanı bi kafaya deydirip içindekileri ona aktarmak istersin. kafalar arasında bluetooth olsa dersin. ama olmaz. kalpler arasında da olmaz. sonra gülersin bile, denize bakarsın, dans edersin. hatırlayarak yaşanmaz ki. ama hatırlarsın. kendini kandırırsın, bir şey beklersin, o şey olacak sanırsın. biri gelir gözlerine bakar ve o anda beklediğin şeyin olacağını söylese de ses sen olmayacağını anlarsın. hissedersin. biri gözlerine bakar onun üzüldüğünü görürsün, gözlerin içinde bir çocuk görürsün, korkan çocuk, sevilmemiş bir çocuk, gitme diyen bir çocuk. onun elinden tutup cebine koymak istersin, o çocuğu saklamak istersin, kimse görmesin istersin, bulamasın, ama sen de bulamazsın. sonra biri gözlerine bakar korku görürsün, endişe görürsün. gözlerini kaparsın, hiçbir yere bakmazsın. bir yöne gitmek istersin doğru mu o yön bilemezsin. bir yoldan dönmek istersin ve belki de bir şeye biner dönersin bile, ama gelir misin? bazen hep döndüğün yerde kalırsın.

he can only hold her.

2011-08-04T00:01:00.000-07:00

Tatile gittim ben.Bodrum'a. En sevdiğim yer olan Gümüşlüğe de gittim. Yine oturdum kahvesinde. Bu sefer denizine de girdim. Karidesinden, kalamarından da yedim. Bodrum'a dair en sevdiğim Delmar zaten. Ona da gittim. Sünger'de de yedim. Bodrum bitti.

Şimdi ellerimde ve bacaklarımda denizdeki sınırı belirleyen iplerin kesikleri var. Güneşten hafifçe kurumuş , koyu renkli çizikler.. Tatiden bana kalan... Öyle işte.

tepedeki çimenlikte.

2011-08-03T12:28:00.001-07:00

dinle.

28.

2011-07-21T12:42:00.000-07:00

27 öyle bir yaştı ki, daha gelmeden telaşı sarmıştı bünyemi, henüz 26 iken 27 yim demeye başlamıştım. Sonra 27 olunca anladım, her şey 26 ya kadar iyiydi hoştu da 27 demek zordu. Ki bunun 30'lar da 37, 40'lar da 47 olacağını, yani sonu 7'leri gördün mü bir sonraki yaşa iyice yaklaşılacağını düşünüyorum. O yüzden yarın 28 olduğumda bununla ilgili çok bir sıkıntım olmayacak, benim derdim 7'lerle..

27 yaşında ne yaptın ne ettin dersen, son yıllarda yaş aldıkça öğrendiğimi, olgunlaştığımı vs. düşünmekle birlikte, eski yaşım, ya da belki 2011'im, öğrenmekten çok mücadele etmekle, olgunlaşmaktan çok alışmaya çalışmakla geçti.

Yani biraz zor geçti. Ama burcumda dediğine göre, artık hayatımı alt üst edecek değişiklikler yokmuş. E harika o zaman.

Zaman çok hızlı, bazen de hiç yok gibi. İnsan her gün aynada baktığı kişinin değiştiğini, eski fotoğraflardan fark ediyor ve içindeki kimse o hep aynı.

Ben bu aralar bazı şeyleri yaparken, mesela ben adliyeye giderken, bir duruşmaya girerken, sanki başkasıyım, onu dışarıdan izliyorum, ama ben denizin kenarındayken, bahar'la konuşurken , ya da yemek yaparken kendine uzaktan bakan bir ben değilim. Yeni yaşımda sadece huzur+sağlık+birlikte olmak ve daha bir çok şey istiyorum. Hepsi olsun. Doğum günüm kutlu olsun.

sinope

2011-07-20T04:51:00.001-07:00

Sinop'a gittiyseniz, sabah kahvaltıyı deniz kenarında yapın. Ama kahvaltılık malzemeleri Erzincanlar Mandıra'dan sonra gördüğüm en harika dükkan olan Sarı Kadir'den alın. Burada deniz kenarındaki kahvaltılara özel, küçük porsiyonlar halinde; zeytin, peynir, kaymak, çemen yani ne ararsanız var. Bunları çantanıza atın. Dilerseniz bir fırında pide yaptırın, ama mutlaka adım başı karşınıza çıkan ve unlu mamüller satan dükkanlardan birinden Sinop'a özel Nokul ve Katlama'dan alın. Nokulun kıymalısı yumuşacık, cevizli ve üzümlüsü de ayrı güzel. Görüntüsü haşhaşlı çörek gibi. Katlama ise bildiğiniz içi boş gözleme ama o da oldukça lezzetli. Ayrıca Sinop'un kendine has, ince ve kocaman simitleri de kahvaltıda tercih edilebilir. Her şeyi aldıktan sonra istikamet, Yalı Kahvesi. Evet burası bildiğiniz kahve, herkes evden getirdiklerini, çarşıdan pazardan aldıklarını masanın üzerine yerleştirmiş, kahvenin tek misyonu size çay vermek ve bu harika deniz manzarasını sizinle paylaşmak.

Sinop'ta yediğim midyeler de ayrı bir güzeldi. Tersane dedikleri yerde, deniz kenarında oturup, bu harika mideyelerden yemek gerek. Burası biraz da Bodrum/Adamik tarzıydı. Kıyı diye bir mekanda akşam güzel müzikler vardı.. Saat gece yarısını çoktan geçmişti ama herkes sokaklardaydı.. Yine buralara kadar gelip, sevdiklerinize tekne/yelken/yat vs. almadan dönmeyin derim.Ama en güzelleri kesinlikle Ülgen'de.

Sonra Saray'da balık yiyin. Ama kalamar, midye tava vs. beklemeyin.

Biz de çok aç olmadığımızdan bir kaç meze, güzel bir salata yedik.

Herkes çarpan balığını tavsiye ediyordu. Balığın kendisini de gördüm. Şişko minik ve huysuz bir tipi vardı. Kendime benzettim. Lakin bu arkadaş çarptı mı yakarmış, derisi zehirliymiş. Derisi ayıklandıktan sonra fotoğraftaki gibi minik lokumlara dönermiş.

Zehra Teyze ısrarla şiş derken, mekandaki amca tava yememi önerdi. Didem Şiş çarpan, ben de tava yedim ama kesinlikle şiş derim. Sonunda benim severek ve kolaylıkla yiyebileceğim bir balık da bulunmuş oldu.

Açıkçası gidene kadar denizi hakkında hiçbir fikrim yoktu. Ama görünce bayıldım. Sıfır dalga, tertemiz ve buz gibi.

Buralara kadar gidip, Vedat Milor'un da bayıldığı bir mekana uğramamak olmazdı. Meşhur Sinop Mantısı'nı da buralara yolunuz düşerse, Teyze'nin Yeri'nde yiyin. Yanına mutlaka çiğ börek de söyleyin. Ben cevizliyi sevmem diye, yarısı yoğurtlu yarısı cevizli söyledim ki bu zaten menülerinde de yer alan bir usulmüş. Ama henüz sevmediğim bir yiyecek bulunamadığından, cevizli mantıya da bayılmamam düşünülemezdi. Gerçekten sevdim.

Sinop'ta plajlar almış başını gitmiş. Karakum'da denize girin. Kumlar gerçekten de siyah. Antik otel, zinos, andaç güzel mekanlar. Plajlara giriş 1 ile 2.5 tl arası değişiyor. Şezlong fiyatları da aynı. Şemsiyeler biraz daha pahalı;5.-TL:))

Ben yemek odaklı bir insan olduğum için, fotoğrafları olmasada,Amerikan Üssü askerlerinin isteği üzerine pizza yapmaya başlayan Barınak'ı, ayrıca ve kesinlikle Şen Pastaneleri'nde dondurma yemenizi (limonlu) tavsiye ederim.

Son olarak Tarihi Cezaevi otel olmadan görülmeli, hamsilos'a gitmedm ama gidilmeli, kütüphane çok sevimli gözüküyordu ve bir de minik müzesi vardı ama ben yemekten ve yüzmekten vakit bulamadıM:)

Sinope'yi sevdim, 2 günlük haftasonu bana 5 gün gibi geldi, hele de oralı arkadaşlarımla gezince daha bir güzel geldi. Yine gider misin desen giderim. Bence sen de git.

İstanbul'dan uçak bile varmış.

Öperim.

fotolar ayfon aracılığıyla çekildiğinden biraz dandik ve eksiktir.

baharı bekleyen merve

2011-07-18T07:00:00.000-07:00

ne giysem diye beni delirtişlerini

mutfakta birlikte bir şeyler pişirmeyi,

alışverişte bir örnek kıyafetler almayı,

sence yanmış mıyım diye onu darlamayı,

spora dair ütopik hedefler koymayı,

kahvaltıları..

özledim, özledim..

ben baharımı çok özledim.

yazık

2011-07-08T03:15:00.000-07:00

her gün olduğu gibi bugün de Adliye koridorları. Karanlık. mevsimden ve günden ötürü biraz daha sakin. postaneye yöneliyorum. yerde yatan bir adam. kanıksadığımız görüntüler. üzülerek geçip gidiyorum yanlarından. postanede işim uzuyor, çıkıyorum, adam yine aynı yerde, başında kabalaık."doktor yok mu"nidaları. doktor yok. o adamın başında bir sağlık görevlisi yok. yakınları çaresiz. adama bakıyorum can çekişiyor. ambulans aranmış. gelmemiş. adli tıp odasına gidiyorum koşarak. içeride doktor var. kapıdaki görevlilere söylüyorum. "bir adam kalp krizi geçiriyor muhtemelen". "doktor bakamaz mı?" bakamaz. "onlar anlamaz avukat hanım gitmezler" "adli tabibliğe telefon açalım."telefonun ucundaki her kimse, çok parlak fikirli, 112'yi arayın diyor. -1 'den 3. kata koşarak çıkıyorum. doktor gönderemez misiniz, 112'yi arayın demek nasıl bir şey, insanlığımdan utandım diyorum. arkadaşı gönderdik avukat hanım, anca gidiyordur diyor. doktor olmak bu kadar mı basit, bir adamın ölümü üstüme kalır diye ilk müdahaleyi yapmaktan aciz olmak mı doktorluk?yazık diyorum sadece.

son gördüğümde adamın yanında hala bir sağlık görevlisi yok. yaşayan bir insanın öldüğüne şahit olma fikri korkutuyor beni. başka bir kapıdan çıkıyorum. ben zaten hep gördüklerimi başka çekmecelere kaldırıyorum. işte tam da bu saatlerde şike soruşturması kapsamında gözaltında bulunan Febe Başkanı Aziz fenalaşır diye Adliyenin kapısında bir ambulans hazır olda bekliyor. Tüm Adliye çıkışlarında beklemesi gereken ambulans , Ankara Adliyesi kapısında yok. Çünkü bazılarımızın haber değeri var, bazılarının yok.

oblivion

2011-07-06T05:40:00.000-07:00

Biraz kayboldum. ne yöne gideceğimi bilemiyorum.
Kanatlarımı çırptıkça telaşla, uzaklara gidebilirim sanıyorum, ama hiç mesafe kat edemiyorum.
Panikledikçe daha çok çakılıyorum sanki olduğum yere, bir de üstüne yaralanıyorum bir yerlere çarpmaktan.
Hep erteliyorum.
Hep gelecek zamanlara bel bağladım.
Gelmeyince bir sonrakine doğru fırlatıyorum değişmesini istediklerimi..
biraz daha öfkeliyim, fazlasıyla karamsar ve kafası karışık.
Hep olduğum gibi değilim…
Yeni yaşımda geçsin.

juli.

2011-07-01T06:13:00.001-07:00

Sınavlarım bitti.Bir hafta sonu Bahar bir hafta sonu Kürşad geldi. Zaman hızlı hızlı geçti. Annemler Bahar’ın arkasından İstanbul’a gitti. Ben kaldım bir başıma. Evde tek başına kalmaktan korkan bir adet Merve iken ben, kendimi deneye zorlaya, artık evde tek başına mışıl mışıl uyuyan bir Merve oldum. Zonguldak Ereğli’ye gittim. Tatsız bir intihar olayı ile burun buruna geldim. Yine de moralimizi bozmadım. Deniz kenarında güzel bir yemek yedim. Sahilde yürüdüm. Kulaklıklarımda çalan şarkıları martıların uçuşuna denk getirdim. Denizin kokusunu içime çektim. Sonra da tuhaf bir şekilde, kendimi dünyada tek başına hissettim. Üzülerek ya da kendine acıyarak değil, ama herkesin hikayesi kendine dedim. Sonra güzel yemekler yaptım kendime, tek başımayken de yemek yemek keyifliymiş onu anladım. Biberleri, kabakları, domatesleri fırında közledim her akşam, onlar pişerken evi topladım, duş aldım, yanına da bir soda açtım. Diyet yapmaya devam ettim. İstikrarımı bozmadım. Günde iki yeşil çay, içebildiğin kadar su.Doğum günü hediyemin ilkini tam da bir ay önce , ilk kez Didem’den aldım. Harika ayakkabılarımı bu hafta aynı ayakkabıyı iki gün üst üste giyme kuralımı ihlal ederek defalarca giydim.( ben bunu artistlik olsun diye değil, ayakkabılarım eskimesin diye yaparım)Sonra gölbaşında çok güzel insanlarla çok güzel bir akşam yemeği yedim, suyun bana ne kadar iyi geldiğini düşündüm, sürpriz bir şekilde doğum günü pastası kestim(k). Bugün de harika bir doğum günü hediyesi ve yarısı siyah yarısı beyaz bir pasta ile yine doğum günü kutladım. (Siyah Özlem, Beyaz Merve) Bu seferde çok güzel bir çantam oldu. Ama bugün biraz farklı olarak, tek başıma olduğumu hissettim. Aslında bu iyi bir şey belki de. İnsan cidden önce ama önce ve hep ve daha fazla kendine değer vermeli. Bu gerçek. Yeni yaşımda bunu pratiğe dökebildiğim, uygulayabildiğim günler diliyorum kendime. Yarın da İstanbul’a Bahar’ıma gidiyorum. Hoşçakalın.

mutfakta.

2011-06-20T10:15:00.001-07:00

"nasılmış, keyfi yerinde miymiş?" diye soruyor annem.

"bilmem ki" diyorum," son konuştuğumuzda sesi baya keyifsizdi aslında"

"e insan her zaman mutlu olamıyor ki" diyor annem.

"sabah yanımızdaki kitapçıdan güzel bir müzik sesi geliyor, o esnada çiçekleri kapının önüne çıkıyorum ve içimden ne güzel, ne mutluyum diye geçiriyorum, sonra dükkana bir müşteri giriyor, takılara bakıp, teneke mi bunlar diye soruyor, yok değil siz sobacılar çarşısına gidin diyorum keyfimin kaçtığını belli etmeden, sinirleniyorum, sonra dükkana öğretmenler geliyor, sen yokken günay hep seni sordu ne kadar çok seviyor seni diyorlar ve sonra birileri dükkanın önüne rujlarını sildikleri mendilleri atıyor, evlerinde de mi böyle yapıyorlar acaba diye kızıyorum.." anlatıyor annem. bu kadar basit aslında işte ve ben gülüyorum.

"okuduğum kitapta da diyor ki" diye devam ediyor. "yanlış olan zaten sürekli mutluluğu aramak"

"hep mutluluğu aramıyorum da anne" diyorum, "çok canım sıkılmasın yeter.."

ankara'dan mektuplar 2

2011-06-20T08:16:00.000-07:00

sevgili sütlaç,

sanıyorum senin gittiğini yeni yeni idrak etmiş bulunmaktayım. ilk zamanlar tatile gitmişsin gibi geldi. sonraları annemler senin yanına geldi, sen geldin, onlar antalya'ya gitti derken, o karşamada da anlamadım.

ama ne zaman ki recep usta'ya 3 kişi gittik ve o yemek bile bana tat vermedi sensiz, işte o zaman gittiğin bir dank etti. dün de babamın evde gezmek suretiyle"telefon açalım bahar gelsin", "arayalım geri gelsin" diye diye dile getirdiği serzenişleriyle de tescillendi.

yalnız hepimizde meydana gelen tuhaf bir tuh hali var. o da yeni bir evimiz olduğu kavramı.yanına gelen teyzem gibi, annem de çok yakında yolcu gözüküyor senin eve doğru, "o evi" özlemiş. e sonra sen geleceksin ve sonra biz geleceğiz falan ve biliyorum ki günler geçecek ve güzel şeyler getirecek.

bugün sana masraf tablosu hazırladım. ilk maaşını aldığın günden, emekli olana kadar her ay masraflarını belirlemeni ve harcamalarını not etmeni, cebindeki paranı bilmeni ve paranın bereketli olup, hiç bitmemesini temenni ederim.

hiçbir zaman hiçbir şey için "ne gerek vardı be" deme. çünkü hayat sürprizlerle dolu. çünkü her zaman denemeye değer. ve şu da bir gerçek ki, çok istediğimiz şeyler gerçekleştiğinde o eski albenisini yitirir. ileride ya bana da bir iş teklifi gelmişti, gitsem ne olurdu acaba diye düşünmemek için gittin sen. pişman olmamak için, aklında kalmasın diye. canın sıkılınca hep bunu hatırla.

seni çok seviyorum, özlüyorum. ama kavuşmamıza ve ondan sonra da benim yine istanbul'a gelmeme çok az kaldı.mektubum bugün biraz karışık ve saçma oldu.

sevgiler.
not:haftasonu yapacağımız günde neler pişireceğimize karar vermeli ve güzel bir yaza merhaba partisi düzenlemeliyiz.

unutmamak için.

2011-06-17T07:05:00.000-07:00

Geçen cumartesi, son yılların en güzel cumartesilerindendi. unutmamak için yazmak gerek. Önce yukarıdaki minik kavanozlar, Hediye'nin ultra tatlı oğlu ali fiko'nun 1. yaş günü için yapıldı ve teslim edildi. Hediye'yi tanıyanlar Ali Fikret Bey'i sevmeye gitsin. tanımayanlar, tanışsın, sevmeye gitsin.Sonrasında büşra, bahar, reco ve merve 4'lüsü uzun bir aradan sonra bir araya geldi. reco bizi kırmadı, bütün gün her istediğimizi yaptı. the house cafe'de yenebilecek bir şey bulundu. şinitzel!
house cafe'de otururken, bir incir ağacına rastanıldı. ve eğer ben mascarpone peyniri yapmayı başarır ve tarifini de mutfakta2kişi'de yayınlarsam, bu durumda tarif için gerekli ana malzeme olan olmamış inciri, haziran ayı sonuna kadar house cafe'nin yanındaki apartmanın bahçesinden temin edebilirsiniz. (hırsızlığa teşvik mi oldu bu bilemedim)

ve sonra mehmet bizden usanıp da, bahçelinin girişinde bizleri bırakınca, güzel bir yürüyüş yaparken, bu bahçesi her zaman mükemmel olan apartmanın çimlerinde, fotoğrafta gördüğünüz arkadaşlarla karşılaştık. Kendileri bizi hiç iplemezken, bir teyze yemek vermeye geldiğinde, nasıl da koşarak demirlere atladılar, görülmeye değerdi.

Sonra büşra hanım bize bu dondurmayı tavsiye etti.

tadı kadar kapağındaki bulutlar da güzeldi.

kahve dünyasına gidildi.

en sevdiğim kahveli çikolatalardan alındı.

Bahar'la yine çılgınlar gibi alışveriş yapıldı. Zara'dan saten pijamaya benzer iki pantalon alındı ve bu esnada gülmekten ölündü.

Ve ve Bahar evdeydi bu harika bir şeydi. Kendisi gidip evin türlü köşelerine sarıldı.

Pazar olunca da annem için erken bir doğum günü kutlaması yapmak amacıyla kendi zeka ürünümüz olan bir pasta uydurarak saatlerce onu yapmakla uğraştık lakin sanırım hayatımızda ilk defa yenilemeyecek kadar iğrenç bir şey yaptık. Ama görüntüsü bir harikaydı.

Tabii pasta yapmaktan oy kullanmayı da unutmadık. Oy kullanmanın da bünyemde vesikalık fotoğraf çekilirken oluşan sıkıntıya sebebiyet vermeye devam ettiğini bir kez daha tecrübe ettim. Zaten oy kullanmak da vesikalık fotoğraf çekilmek gibi, hiç bir zaman sonuç istediğim gibi olmuyor.

Saçmalamayı da kesersem, bahar gitti. birlikte olmak güzeldi. reco büş bahar merve olmak daha da güzeldi.

sonra finalim de harika geçti.

bu hafta biraz zor geçti.

ama işte geçti.

bu aralar cumaları pazartesiye yakın durduğu için sevmeyecek kadar olumsuz olabilirim.

günleriniz güzel geçsin.

i m no superman.

2011-06-10T01:33:00.000-07:00

Sabah alarmım çalmadı. Biraz kafasına göre takılıyor sanırım. 8:12’de uyandığımda güne 20 dakika geç başlamıştım bile.Ders çalışmadım. En iyi ders çalışma noktalarım, metro/uzun yol otobüsü/Starbucks. Bu itibarla Kızılay’dan metroya binerek Batıkent’e kadar gitmeyi ve geri dönmeyi/Kırşehir’e bir otobüs yolcuğu yapmayı yolculuk sonrası Starbucks’a gitmeyi ve hafta sonumu bu şekilde değerlendirmeyi düşünüyorum.

Bazı günler çok yoğun. Haddinden fazla. Kürşad’ın önerisi zor olandan başla, kolayları sona bırak, ben zaten işleri sıraya dizene kadar zaman kaybediyorum, sonrası kolay!

Yarın Bahar’ım geliyor. Annemler Antalya’da. Uzun süredir evimiz böyle boş kalmamıştır herhalde. Ya da giden hep benmişim. Kalmak kötü.

Hafta sonunuz hiç bitmesiN:)

okusan da anlamazsın.

2011-06-09T04:15:00.000-07:00

Dikkat:Bu yazı klişeler içerir.

Hepimiz yapıyoruz. Değmeyecek insanlara haddinden fazla değer veriyoruz diye hayıflanıyoruz.

Değerini değmezini de bırakıp, o insan bizi umursadığı kadar onu umursamak için üretilmiş bir yazılım olsa. Yüklesek ve umursama oranı, tarihlere verilen önem, hafızasında/kalbinde açılan yer, özleme seviyesi, karşısındakini dinleme, anlattıklarını akılda tutabilme kapasitesi vs. gibi değerlerini görebilsek karşımızdaki insanın. Sonra da oranlarla kendi oranlarımızı eşleştirsek. Karşılaştırılan oranlar birbirine denk değilse, seviyeyi azaltsak, arttırsak, denk getirsek. Ya da çok uçurumlar varsa o insanı bir tuşla silsek?

Güzel olurdu be.

Kararlar aldım. Ama biliyorum ki bu kararlar çözüm değil. Bazı kararlar sizi sadece daha uzağa fırlatırlar. Ama en azından uzaktayken uzaksınızdır.Metreler iyidir.

hatırlamayı unuttum

2011-06-09T01:03:00.001-07:00

başka bir seçenek var mı? merak ediyorum.

rock dust star light

2011-06-07T00:12:00.001-07:00

anladım ki insan severek yaptığı bir şeyi yapmak için asla yorgun olmuyor, bahaneler üretmiyor, uykusuz da olsa, hasta da olsa kaytarmıyor, işini şişirmeden yapıyor, en güzeli olsun diye uğraşıyor.

pazar gece eve gelmişim, sonra iş, üstüne ders derken, 10'da evde olabilmişim. ama kurabiye mi yapmam gerek. yaparım.mutlu olurum. gecenin bir yarısı da yaparım. görev bilinci. sabaha da mutlu kalkarım. mutluyum. fazla neşe var bugün bünyede. biraz sırıtıyor tabi. kürşadla kadehlerimizi paşabahçe'de sizin için kaldırdık. arada paşabahçede kadeh kaldırmak iyidir.kurabiyeleri baharsız yapmak kötü, bir o var. ama o da haftasonu burada. hayat güzel ya bazen. valla güzel. daçmin goş diyorum yerli yersiz.ha bir de max fm güzel ya böyle günlerde. rejimdeyim ben. vallahi billahi. iki yeşilçay rejimi, bol su, bir elma rejimi. yani bunları bi de istediğim her şeyi yiyorum. dün derste bodruma gidersem hangi kıyafetlerimi götüreyim listesi de yaptım zaten. hayal et. yaşa.

oysa yazıya ne kadar da normal başlamıştım.

bir ilk bahar sabahı güneşle uyandın mı hiç?

2011-06-06T03:23:00.000-07:00

foto:evde ilk kahvaltı.

Cuma günü sevdiklerime kavuşmak için servise bindiğimde başladı şarkı; bir ilk bahar sabahı güneşle uyandın mı hiç diye. Arkamdaki çocuk bile bir duygulandı, sevgisiliyle paylaştı:)

Derken Gümüşsuyunda beni karşılamak için bekleyen 4 kafayı gördüm, taksimde sarıldım onlara.

Yani hafta sonu İstanbul, Bahar’la Reco’nun ormana bakan, güzel, aydınlık evi, evde ilk kahvaltı,kalabalık, neşe, alışveriş, güzel yemek, aile olmak, saçma sapan gülmek,”aa Hürrem”, “burnun düzeliyor mu şişirince”, “okuyom ben yaa” geyikleri, sıcak, çook sıcak, hamburger üzeri tatlı üzeri sushi üzeri dondurma, nişantaşı'nda 4 adet nişantaşını arama,top-shop bir güzelleşmiş mi ne nidaları, paşabahçe, tıs tıs otobüs yolcuğu, falan derken bitti.

Geride ayrılırken sımsıkı sarıldıklarım kaldı.

foto:m&k

ankara'dan mektuplar.

2011-05-30T05:48:00.001-07:00

Sevgili Sütlacım,

Bugün yeni işine başladın. Umarım her şey istediğin gibi olur ve ben biliyorum ki her şey senin hayal ettiğinden bile güzel olacak. Çünkü sen benim gördüğüm en zevkli, en ayrıntıcı ve yaratıcı tasarımcısın. (Nice tasarımcılar gördü bu ablan)

Şimdi içinin sıkıldığını tahmin edebiliyorum. Başka bir ev, başka bir şehir, farklı bir dünya netice de. Ama 5 gün Roma’ya gittiğimizde bile kırk yıldır orada yaşıyor gibi hissetmedik mi? İnsan çabuk alışıyor:) Sen de alışacaksın, ki orası senin bu dünyada en sevdiğin yer. Bahar Hanım diye sokağı bile var.

Alışana kadar süre tanı kendine, farz et ki bir staja gittin, biz de dedik ki bu staj biraz uzun süreli, ama nasıl olsa bir de üstüne para verecekler, bari ev tutalım.:) Bu senin kendini deneme stajın olsun. Ama süresi biraz uzun tabii. Sonuçta çok sevip, çok mutlu olacağından da eminim.

Bu senin ikinci işin. İlk işinde olduğu gibi erken kalkmaya devam et. (Hoş son zamanlarda seninle geç kalma konusunda efsaneleşmiştik). Her gün evden çıkarken makyajını yapmaya da devam et. Öğlenleri makyajını biraz tazelemekte, akan göz kalemlerini gözlerinin altından silmekte fayda var. Parfümün ve makyaj malzemelerin her daim yanında olsun. İş yeri çekmecene bir iğne iplik seti, bir deodorant ve ilerleyen günlerde nicelerini de koyarsan rahat edersin. Giyeceklerini akşamdan ayarlasan da sabaha insanın ruh hali değişiyor bilirsin. Sabahları sence bunla bu olmuş mu diye odama çat diye dalamazsın ama en azından beni arayıp fikir alabilirsin, böylece ben de uyanmış olurum. Hem hazırladığımız 26 kıyafet kombinden de mutlaka faydalan. Biliyorsun hedefim onu 40’a çıkarmak.

Diğer taraftan hep hayalimizdeki gibi İstanbul’da bir evimiz olmanın da tadını çıkarmayı unutma! Unutma ki biz her hafta sonunu farklı ekiplerle şenlendireceğiz. Akşamlarıysa zaten eve yorgun argın gelip, bazen yemek yiyecek dahi halimiz olmadığını düşünürsen, hafta içlerinden çok bir kaybımız olmayacak. Yalnız sanırım annemle biraz dizi izlemeye başlamam gerek. Babamla da spora mı yazılsak acaba?:))

Spor demişken, duydum ki evinin arkası bir ormanmış. Bu durumda evdeki tombik Recoyu da yanına almak suretiyle deli danalar gibi koşmanızı tavsiye ederim.

Recoyla yaşama kısmına gelince. Bilirsin gece sayıklar, biraz horlar, yemek hazır dediğin andan itibaren takribi 1 saat sonra algılaması ise onun doğası. Bunları zaten bilirsin. Ne şanslısınız ki birliktesiniz.

Bana hep ne dediğini hatırlarsın. “Ben gitmeden bu evden gidemezsin”. Netice de sözümü tuttum. Ama arkadan gelmeyeceğime de söz veremem.

Çok yakında, çok sevdiğimiz o şehrin tadını birlikte çıkaracağız. Oraya gitmeyi ve o işi ne kadar istediğini de unutma. Gerçekten şanslısın ve hayat bir sürü güzel sürprizle dolu.Sen İstanbul’da kendini bulan Bahar’sın. Ablan seni çok seviyor.

Not:Mektuplarımın devamı gelecektir.

Hasretle.

Ablan Merve.

saçma sapan.

2011-05-28T12:00:00.001-07:00

beni bu hayatta en mutlu eden şey alışveriş. bunu her gün bir kez daha anlarkeni her gün biraz daha fakirleşiyorum.

bugün bir çeit kavanoz peşindeydim mesela, buldum mutluyum.

bir şey söyleyemezken başkasına mı söyletmeye çalışıyorum. bilmiyorum. kendimden korkuyorum. huysuzum.

bahar'ın evi nasıl bir ev olacak, çok merak ediyorum.

bugünlerde bir kez daha anladım ki, bizim evden 1, teyzem'den rahat 3 ev daha çıkar. yani dilediğimiz kadar taşınabiliriz.

taşınmak bence güzel bir şey değil. eğer evlenmiyorsan, ya da ailenin yanından başka bir eve çıkmıyorsan büyük bir eziyet. ama her şeye sıfırdan başlayarak taşınacaksan bu alışverişi, açılmamış yeni kutuları, bir şeyler seçip durmayı ve aklına gelecek tüm ıvır zıvırı almayı gerektirdiği zaman bence harika bir şey.

bu hafta ders çalışmalıyım.

kurabiye yapmalıyım.

haziranda tatile gitme hayali kurmalıyım.

bazı şeylerin iyi tarafı olup olmadığına bir göz atmalıyım.

aslında bir konuda kocaman bir kararsızlığa düştüm. çıkmalıyım.

neşeli günler geliyor.

teşekkür ederim.

2011-05-26T06:57:00.000-07:00

Çarşamba sabah 5:00'da kalktım. Perşembe olmuştu, sabaha karşı 4:00'da yattım. Böyle günlerde anlıyorum ki, ne göz altı kapatıcımsız, ne saçlarım fönsüz, ben sadece uykusuz kocaman bir hiçim.

Bugün yani 26 Mayıs Perşembe. 10 Ocak Pazartesi gününden beri neredeyse her günümüzü meşgul eden ve içimizi sıkan bir meseleyi nihayetine erdirmiş bulunmanın ferahlığı içerisindeyim. Böyle zamanlarda benim de avukat olacağım varmış demekten alamıyorum kendimi.

Dün deniz kenarındaydım hep. Güneşten yandım hatta sanki biraz sarardım bile.

Bahar'a çok güzel tişörtler aldım. Bakalım beğenecek mi?

Kendime geldim a dostlar, bundan sonra daha sık görüşelim.

baharı bekleyen kumru

2011-05-24T00:11:00.001-07:00

Uzun süredir yazmamışım yine. Nedense içimden gelmiyor. Bu aralar ne yapıyorsun dersen, çekmeceleri düzenliyorum, dolapları boşaltıyorum, kışlıkları kaldırıyorum, torbalar dolusu eşyayı, kağıdı atıyorum.. Bunu belki de biraz içimi sıkan bir sürü şeyden de kurtulmak için yapıyorum. Çok yorucu olsa da keyifli yanları da var, mesela uzun süredir kayıp olduğunu düşündüm ve hatta sahip olduğumu dahi unuttuğum bir sürü şeye kavuştum. Bir nevi alışverişe çıkmak gibi oldu. Güzel oldu.

2011 yakınlarımı başka şehirlere almaya devam ediyor. Benim tatlı Bahar’ım da İstanbul’a taşınıyor. Tüm bu temizlik aslında biraz da eşyalarımızı paylaşmak için yapılıyor. Nadir zamanlarda “onu bugün sen mi giydin neeeeeee” kavgaları ettiğimiz olmuştur. Olmamış değildir. Ama genelde herhangi bir kıyafetle o gün işimiz yoksa, kimse “niye benim kıyafetimi giyiyorsun” demez diğerine. Genelde bir tişörtün bir çok farklı rengi vardır bizde, değişe değişe giydiğimiz, ama çok sevdiğimiz şeylerden de iki tane vardır mutlaka. Ah bir de ayak numaralarımız aynı olsa dünyayı yerinden oynatırdık kesin.

Yani Bahar Hanım’a bavullar yapıyoruz. Onu göndermeye hazırlanıyoruz. Bir yandan çok garip bir hüzün, ama ağır basan da sevinç galiba. İstanbul’da bir evimiz oluyor netice de:)
Korkmuyor değilim, çünkü insanın kardeşi yeri dolmayacak tek arkadaşı. Küssen de , sinirlensen de, bağırıp çağırsan, ablalık taslasan da, o sana baş kaldırsa da, sözünü dinlemese de, vazgeçemeyeceğin kişi.

Kafamda sorular, sorunlar yok değil, emekli işi tatilimize onsuz gitmek istemiyorum mesela. Mutfakta 2 kişi değiliz artık. O oradan yazar afili tarifleri, ben de buradan onun canının çektiği anne yemeklerinin tarifini veririm diye düşünüyorum.Ama ben fotoğraf da çekemem.

Korktuğum geceler, ne yaparım o da kafamda net değil. Tv seyretmek de sadece Bahar’la güzel desem biliyorum abartmış olurum ama biz tv seyrederken hep çok enteresan şeylere rastlarız. Akşam eve mi geleceksin diye annem sorara herhalde artık.Neyse toparlayamıyorum. Ama biliyorum ki bundan sonra çok kereler İstanbul’da olacağım,olacağız..

god put a smile upon my face.

2011-05-09T00:56:00.000-07:00

çimlere yatıp, gökyüzüne bakarken, gözüme güneş değerken ve cold play çalarken..
kürşad bey bana dalından bir leylak koparıp vermişken ve bu leylak, benim ona aldığım mor pantolonla uyum içindeyken,

dün tanıştığım ege, telefonumu yerken ve bemin için yerden bir tutam çim koparıp koşarak getirirken,

kürşad bir patates olduğundan, patates salatası, patates kızartması ve patates kroketli tabağıyla beni güldürürken, güneş sakızla kapanmıyor işte merve derken ve bunu bizzat örnekle gösterirken...

biz bizim evde kalabalık mutlu kahvaltı ederken, birileri arka odada uyurken, diğerleri köşede rüya yorumlarken, ben bir dilim brownienin üzerine, bir top dondurma koyarken, evimizden kahkahalar yükselirken, didem oynadığımız oyunda şeytan tüyünü çizerken, biende tuhaf tuhaf dans ederken, kürşad ağzıma sushiler tıkıştırırken, utku ve mehmetle gülerken...

mutluydum. hep mutlu olalım.

i found a reason

2011-05-06T05:54:00.000-07:00

Yarın paralı günüm var. Kürşad gelecek diye günümü onun en sevdiği öğün olan kahvaltı olarak planlamıştım ama sanırım gelmeyecek. Benim de en sevdiğim öğün kahvaltı. Az önce kızlara mail attım, sizi, sevdiklerinizi, … karnınızdaki bebeklerinizi beklerim diye, kim hamile soruları uçuştu havada, oysa kimse hamile değil, sadece biraz eğlendim. Havalar hep kapalı ve soğuk ama ben tuhaf bir şekilde şikayet etmiyorum. Çok kar yağan günleri saymazsak, kış yumuşak geçtiğinden olabilir mi acaba? Bahar’ın istanbul’a taşınma durumu var. Ne olacak bilmiyorum, merak ediyorum. Bugünlerde genelde karşımdaki insanlar konuşurken ne dediklerini duyamıyorum. Tuhaf tuhaf hayaller kuruyorum, sonra saçmalama diyorum. Hiç kitap okuyamıyorum. Ama hiç. Geçen sene bu zamanlar en azından 5-6 kitabı bitirmişim ama bu sene okuyan bir Merve değilim. Yediklerime oldukça dikkat ediyorum. Birkaç şehir dışı seyahatinde bozduklarımı saymazsak, sağlıklı bir Merve olma yolunda ilerliyorum. 2.5 kilo verdim bile, mutluyum. Geçen hafta Karadeniz Ereğliye gittim ve çok beğendim. Bu sene de en az geçen seneki kadar güzel yerlere gitmek istiyorum.Son olarak sana soruyorum Hıdırellez dileklerimin hepsi olur mu sence?

yeni.

2011-05-01T09:47:00.000-07:00

Bu cuma komşu da eğlendim, dansettim, acıklı şarkılarda gözlerim doldu, efkarlandım..

gece yarısı didemle güldüm, sabah oldu didemle güldüm, öğlen oldu yine onla güldüm.

akman kapandı, ben anlamadım. anlamak istemedim. meydanda sırtımı güneşe verip oturdum, elimde dondurmam.

pazar sıkıldım, insanlarla konuşmaktan yoruldum. birilerinin seni anlamasını beklemek çok saçma ama birilerini hep anlamak daha da salaklıkmış onu öğrendim. küstüm.

yarın çok güzel bir gün.

çukur.

2011-04-27T04:27:00.000-07:00

Bu aralar uyanıyorum sabahları, alıyorum elime bir kürek, başlıyorum toprağı kazmaya. Bazen içinde kaybolacağım kadar büyük çukurlar açıyorum, bazen içine sığmakta zorlanacağım ama mutlaka içine girebileceğim çukurlar. Sonrasında kendi kazdığım çukura kendim düşmüyorum, gönüllü atlıyorum. Toprakla üzerimi örtecek gücüm yoksa da illaki birini bu işe alet ediyorum, vesile oluyor.

Ben bunu niye yapıyorum bilmiyorum ama bundan zevk falan aldığım yok. Eskiden yapardım böyle şeyler.. Ve sonunda çukurda bir bomba patlardı. Bu defa çukurdan çıkışımı bomba patlatmadan yapmayı umut ediyorum, azıcık oturup gelirim inşallah.

ankara ankara ankara!

2011-04-18T04:11:00.000-07:00

Çarşamba gününden beri sosyalleşen bünyemin yorgunluğuyla, geçen haftanın bana getirdiklerini Ankaralılarla veya yolu Ankara'ya düşeceklerle paylaşmaktan onur duyarım.

GECE HAYATI

Ankara gece hayatı eskisine oranla bence önemli bir hareketlenme yaşamakta, eskiden gece çıkan herkes popüler bir ya da iki mekana tıkışırken şimdilerde sanki bu kalabalığı bir çok farklı mekan paylaşıyor.Genelde aynı insaları gördüğümüz Ankara gecelerinde artık sanki tanımadığım insan sürüleri gezinmekte. Bu tabii yaşlandığımızın da bir alameti ya da yeni nesilin gecelerde esme yaşının düşmesi.İlk defa gittiğim mekanlardan birisi,Arjantin caddesi üzerinde, eski Las Chicas'ın yerine açılmış Mickey's. Bir doğum günü için uğradığımız mekanın kapısından içeri girmek neredeyse imkansızdı. İnsalar sigara içmek üzerine kapının önüne adeta yığılmışlardı, ama ne zamanki eşikten içeri adımımı attım, işte o zaman etraf tenhalaştı. Burada süzme, kesme işleri için mekanı onurlandıran şahıslar genelde kıpırdamazken, tatlı tatlı dans edenler de vardı. Ama mekanla ilgili hoşuma giden tek şey, adını öğrenemediğim, cuma-cumartesi gecesi, mekanda çalan, 3 kişiden oluşan gruptu, yaptıkları müzik güzeldi. Ben çok sevdim. Kapıdan içeri girmeyi göze alabilirseniz, bence bir gidin.

HER GÜN GİTTİĞİN CAFE'DE HİÇ YEMEDİĞİN BİR TATLI

Çok sevdiğim bir yer Cafe Lins. Bestekar'da Tribeca'nın hemen yanında. Bahçesi ayrı, içerisi ayrı güzel, hep sevdiğim şarkıları çalması ise bir başka güzel. Geçenlerde gittiğimde yan masaya gelen suflenin kokusu, aklımı başımdan almıştı, ama biz kalkmak üzereydik, midemde tatlıya yer yoktu falan filan derken de yemek aklıma gelmemişti. Ama bu sefer yemek sonrası Kürşad'la yediğimiz o suflenin tadı hala damağımda. Bayıldım. Deneyin derim.

TÜRK FİLMLERİNE ÖNYARGILI MERVE'NİN MACERALARI.

Kaybedenler Klubü'nü o gün içinde bulunduğum psikolojiden mi, müziklerinden mi, İstanbul'un hep o bildiğimiz yerlerini değil de benim çok sevdiğim Kadıköy sokaklarını gösterdiğinden mi sevdim bilinmez ama sevdim. Bunda filmdeki tiplerin sahiciliğinin etkisi tabii ki büyük. Mesela Nejat İşler'in o yağlı saçları ve keş haliyle, birayla karışık ekşimsi kokusunu hissetmem gibi. (Ben filmlerdeki parfüm, temizlik, deniz, yemek, kokularını duyuyorum zaman zaman, gülmeyin) Ha bir de My Woman şarkısını, yüzlere odaklı çekimlerini, zirveye çıkma, etrafında dolan dur, sonra kendine yeni bir zirve bul felsefesini, filmdeki karakterlerden kuş beyinli'nin sözlerini, Kaan&Mete sohbetlerini de sevdim.

STARBUCKS'DA YENİ BİR KEŞİF

Kahveden pek haz etmeyen ve *bucks'da genelde chai tea latte tercih eden şahsımın son favorisi, yeşil çay. Güral Porselen imzalı starbuks bardaklarda içince sanki daha güzel:)

ANKARA'NIN EN GÜZEL YERİ

Kesinlikle ODTÜ. Çatı'da kahvaltı ettik. Yürüdük. Balık ekmek yedik. Çekirdek çitledik, tavla oynadık ve bir kere daha karar verdik. Kararımız başlıkta bildirilmiştir.

TRENDy OJE TAVSİYESİ

Ayşe'de gördüğüm ve onun bir takım renkleri karıştırmak suretiyle elde ettiğini öğrendiğim, Deniz Berdan'ın sık sık sürdüğü, dior'un, chanel'in bahar ojelerinden olan, "mavimsi bir yeşil" diye tanımlayabileceğim oje rengine mac de rastladım. Parası neyse verecektim. Lakin kalmamıştı, kalmadığı yetmediği gibi, bir daha da gelmeyeceği satııcı kadın tarafından üzerine basılarak iddia edilince hayallerim yıkılmıştı ki, o esnada Tunalı Caddesi üzerindeki Kıvılcım Parfümeri'nin önünden geçiyordum, içeri girdim ve satıcının 3 yıl boyunca kullanacağımı iddia ettiği, kavanoz kadar boyutu olan hayatımda gördüğüm en şişko ojeyi aldım.

MODA DÜŞKÜNÜ ERKEKLERE TUNALI VAKKO YOLLARI GÖZÜKSÜN

Her şey rengarenk, her şey çok güzel. Hediye alacak kadınlara, giyimine düşkün erkeklere duyurulur. Vakko tasarımcısını değiştirmiş ve bence erkek kıyafetlerine bir güzellik gelmiş. Tişörtler, gömlekler el yakmıyor, pantolon ve ceketlet için aynı şeyi söyleyemesem de, onları giyen de görenleri yakar gibi iğrenç bir espri yapabilirim.

KONUYLA ALAKASIZ OLSA DA HAFTANIN SÜRPRİZİ

Kürşad Bey'in 5 günlüğüne Ankara'yı ziyaret etmesiydi. O olmasa zaten tüm bunları yapacak enerji de olmazdı. Kendisi gitti, Ankara yağmurlar yağdırarak, arkasından ağlamakta.:)

Mutlu Kalın!

Akman.

2011-04-08T00:22:00.000-07:00

Küçük bir çocuktum ben. Özellikle yazları, en sevdiğim şeylerden biri de Dedemin Ulus İş Hanı’ndaki gümüşçü dükkanına gitmekti. Heyecanla bir müşteri girsin diye bekler, o müşterinin istediği ürünü gösteren bensem kendimi kahraman gibi hissederdim. Müşteri yoksa sıkılır, Bahar müşteri olur, ben tezgahtar, birbirimize takı satmaya çalışırdık. Küçüklüğümden beri çok sık gidip geldiğimden midir bilinmez Ulus benim için her zaman o herkesin kafasında “çirkin adamların kadınları taciz ettiği bir yer”den farklıdır hep. Hatta çok abartı belki ama biraz İstanbul gibidir. Kızlarla kendimizi takı yapımına adadığımız ergen zamanlarında Suluhan vazgeçilmezlerimizden olmuştur. Baharla kaleye doğru yürüyüşler, Samanpazarı, Çengelhan, Pirinçhan…. Ali Uzun en sevdiğim şekercidir, İstanbul Baharatçısı uğrak mekanlarımızdandır. Yani Ulus benim için hayatımın büyük bir bölümünü, keyifle geçirdiğim yerdir. Dükkanımız arkadaşlarımızla dolup taşar, karınları açsa Akman’dan sosisli limonata söylenir, kış günlerinde karşılıklı salep içilir, yazları çilekli, karamelli dondurma yenir.. Çünkü Akman Pasta Salonu da benim için Dedemle hayatıma girmiş bir zevktir. Yazıyı da nasıl bağlayacağımı nasıl toparlayacağımı bilemedim, çünkü üzgünüm. 1936 yılında kurulmuş Akman Pasta Salonu 30 Nisan’dan itibaren artık orada olmayacak. 365 gün boza yazmayacak, turuncu sandalyeleri kalkacak çarşının meydanından, kışın üşümesin diye dükkanımızın üst katına konmuş çiçekler, yazın meydana çıkamayacak ve daha bir sürü şey. Ben kendimi bildim bileli hayatımda olan bir yer, belki yaşıtlarımız tarafından çok bilinmeyen ama bir dolu insan için anlamı olan bir yer. Ulus Çarşısı’nı bitirmeye yönelik türlü çabaların sonuç vermesi üzücü. Keşke elimizden bir şey gelse. Ama yok işte. Her yer alışveriş merkezi olsun, saygı değer büyükşehir belediye başkanı çarşıyı yıksın! İşte o zaman dünya, keyifleri ve anıları elinden alınmış insanlarla, daha güzel bir yer olur.

raise your glass

2011-04-01T07:12:00.001-07:00

memleketime bahar geldi. işim artık sıktı. kafam çok karışık. havalar hep yağacak gibi ama yağmıyor. pazartesiden itibaren bir şeyler çok değişecek, çok güzel olacak. bazen insanları hiç anlayamıyorum. bu haftasonu çok gezelim. derslerime çalışmalıyım. bir yarışmaya katılmalıyım. susan millerı okumak beni gaza getiriyor. her gün idama evet imza kampanyası yürüten o kadınları görmek sinirimi bozuyor. ocaktan beri en azından bir kere de olsa hep istanbula gitmişim, bu temmuza kadar böyle olacak. bugün bankada imza attığım mondo(?) marka kalemi çok beğendim. bir konuda çok ümitsizim. işten çıkıp eve gidebilecek halim yok. kendi fıstıklı çikolatamı bugün kendim aldım üzülünce. bir icra dairesi'nde takriben 2.5 saat bekledim. bugün giydiğim mont çok kalın geldi. öğlen yediğim elma çok lezzetliydi. birisine çok kırıldım. eve gidip uyumak istiyorum. sabahlara kadar gezesim var. kimi günlere anlam yüklesek de, başkaları için önemsiz olabiliyor. arkadaşlarım çok tatlı insanlar. bugün birisi hiç olmayacak bir işimi yaptı, beni kırmadı. bahar harika doğum fotoğrafları çekiyor. bence doğum gününün bitimine bir saat kala kutlama olmaz. bazen içimden ağlamak geliyor. iş yerinde kalemliğin devrilmesi çok korkunç. saat 5:20. ben hala merveyim.

the feeling was stronger.

2011-03-27T23:58:00.000-07:00

Şimdi kulağımda, empire of the sun, we are the people çalıyor. İçimde hüzün, ama kızsal, yani geçici,hepsi hormonların suçu, yaşadıklarımın değil. Haftasonu Kürşad geldi, uzaktan. Hava çok güzeldi. Oradan oraya ve oradan da oraya gittik.

Gece deliler gibi dans ettim. Uzun süredir bu kadar eğlenmemiş olabilirim. Canımı sıkan şeyin/şeylerin veda partisiydi cumartesi gecesi. Artık geçti, gitti.

Pazar günü neşeliydi. İyi ki varlar ya dediğim insanlarlaydım hep.

Bugünse dünyayı kurtarmaya işe geldim, çoğunuz gibi.

Haftanız güzel geçsin.

ses.

2011-03-24T04:44:00.000-07:00

Dün akşam kızlarla gülmekten öldüğüm keyifli bir akşamdı.

Bu sabah geç bir saatte Sincan'da duruşmam olduğu için yarım saat daha geç kalkmak çok keyifliydi.

Yüksel Caddesi'nde bir iş çıkışı Didem'le rastladığımız jelibon satan adamı yine gördüm ve kolalı jelibon ve bir de yeni filmler aldım.

Mehmet'le güzel bir öğle yemeği yedim.

Perşembe günlerini seviyorum.

Buraya hala resim ekleyemiyorum.

Su geçirmez bir mp3 arıyorum. sonynin bir ürününü gördüm ama karar veremedim. Evet yüzerken müzik dinlemek istiyoruM:)

beni sorarsan yazı gelmeyen upuzun kışlar gibiyim.

2011-03-23T06:09:00.001-07:00

başka birinin hayatında olan değişikliğin bir diğerinin hayatına da deymesi tuhaf şey.

çok dramatikleştirmemek lazım ama..

Ama akşam üstü alışverişlerinin,

kahvelerinin,

iş çıkışı sinemaları sonrası dost kitap evini talan etmelerin,

odtü'de çekirdek çitleyip,

çimlerde yayılmanın,

hafta içi yenilen çin yemeklerinin,

hadi çıkalım bir yürüyelimlerin

en sevdiğim eşlikçisini,

en sevdiğim istanbula kaptırdım.

üzgünüm.

bu şehirde

2011-03-23T03:58:00.000-07:00

blogumu özledim.
insanların blogunu okumayı özledim.
aklıma bir sürü şey geliyor, sonra da uçup gidiyor.

ibret.

2011-02-28T03:10:00.000-08:00

Ünlüler(!) özel hayatlarının fazlaca teşhir edildiğini, göz önünde olduğunu, haksızca irdelendiklerini, kişilik haklarının ihlal ediliğini söyleye dursunlar sonra da cevap versinler, bir dolu insanın özel hayatları bu kadar gözüne sokulan sade vatandaş ne yapsın?

Demek ki neymiş, hamile pilatesi yaparken fotoğraf çekilmesek de olurmuş.

Demek ki neymiş iki;pilates topu patlar diye korkmamak lazımmış, ifaden komik olabiliyormuş.

parmaklar çapraz.

2011-02-24T08:05:00.001-08:00

Var benim de kendime göre bir metodum.

Bir şeyin olmasını mı hayal ediyorum, üzerimdeki kıyafeti hayal ederim. Ve ta taa bir bakmışsınız olmuş.

Olur. Olacak.

Sadece bi elbise var, onu almam gerek.

Sonrası, biliyorum, çorap söküğü gibi gelecek:)

midem bulandı.

2011-02-24T06:38:00.000-08:00

Bahar'ın sabahın köründe İstanbul'a gideceği gün güzel güzel uyumayı beklemiyordum ama en azından Bahar evden çıktıktan sonra biraz daha kestiririm sanıyordum. Sonra bağırışlarla yatağımdan zıpladım . Yan tarafımızın anaokulu , evimizin altının popüler bir kırtasiye ve evimizin de cadde üzerinde olmasından mütevellit hep yoğun bir trafiğe ve zaman zaman köşe başı kazalarına sık sık sahne olan kapı önümüzde iki araba 'dan inen 5'er kişi kuvvetli bir ağız dalaşı içerisine girmişti.

Bu kavga halindeki iki araba haricinde bir başka araba her zamanki gibi park yerimizin önüne park etmiş, bir diğeri de vahşice kaldırımın üzerine çıkmış ve yolu epeyce daraltmıştı. Muhtemelen araçlardan arkada olanı kornaya basmış, adam da geçecek yer mi var ulan nidasıyla kendini arabadan atmıştı.

Olay başladığında bir kadın tarafları ayrımaya ve sakinleştirmeye çalışmaktaydı. Derken taraflardan biri, oldukça şişman olan bir diğerini itti ve itilen kişi kendi arabasının kapısına düşmek suretiyle arabasının kapısını kırdı. Hayır araba da güzel bir arabaydı hani içim cız etti.

Bunun üzerine o sakin gibi görünen kadın, karşıt arafın üzerine öyle bi atladı ki ben ömrümde böyle bir şey görmedim dersem yalan olmaz.

Tabii akabinde şişmanca olan adam, daha ufakça olan adama kuvvetli bir şekilde kafa attı ve yer gök kan oldu. Kavga iyiden iyiye büyüdü. Bu arada sokağımızda çocuklarını bu vahşetten korumaya çalışan telaşlı velilerin "öğretmeniiiim çocuğu alır mısınız" çığlıklarıyla yankılanmaktaydı.

Her şey tuhaftı işte. İnsanlar canlarına ve mallarına bir zarar dahi gelmemişken, hangi öfkeyle birbirilerine bu denli gözleri kararak saldırabiliyorlar bilmiyorum.

İnsalardan korkuyorum, utanıyorum, biraz da tiksiniyorum ya.

işaretler.

2011-02-17T23:23:00.000-08:00

Dün danstan çıktıktan sonra cafe des cafe de otururken, her masa doluydu, , birileri cappucino içerken, diğerleri yemek siparişi veriyordu, sesler birbirine karışıyordu. İtalya’da bir mekanda otururken, etrafta hissettiğim o gürültülü sıcaklık vardı gibi ukalaca bir laf edeceğim kısacık oraları görmüş biri olarak ama öyleydi. Sonra ben Didem’le Bahar’a dedim ki, burası bugün İtalya gibi.

Sonra telefonuma bir mesaj geldi. Biz çığlık attık.

Bu sabah iş yerine geldiğimde masamda Ferzan Özpetek’in Karşı Pencere’si vardı. A ben bunu izlemiştim dedim. Demet Hanım soundtrack’i o dedi. Ofisimiz “la finestra di fonte” nin notalarıyla doluydu o anda.

Ben Demet Hanım’a hayatta bazen ne tuhaf tesadüfler var dedim. O tesadüfler yok dedi, işaretler var.

Bugün hava güneşli. Ben mutluyum. Hayal ettiğim şeyler olmasa bile mutluyum. Çünkü uzun süreden sonra ilk kez bir şeyleri hayal ederken dünyayı unuttum.

Kahraman.

2011-02-16T01:35:00.000-08:00

Burası Sıhhiye. Her gün olmasa da kötü şeyler olmuyor değil burada da. Sabahın köründe polisler kimlik kontrolü yapar, yolda görseniz kaçacağınız adamlar burada yürür ama bir yere kaçamazsınız. Arada bir birisi cüzdanım, telefonum diye bağırır, ama arada bir. Hatta geçenlerde Abdi İpekçi Parkı’nın ücra bir köşesinde, yerde kalmış az bir karla, bir grup gencin, bir diğerinin üzerini temizlemeye çalıştığı bir anda, onlara azıcık daha yaklaşınca, temizlemeye çalıştıkları şeyin kan olduğunu ve ayakta durmakta zorlanan çocuğun bayıldığını, yerden kaldırılıp, karga tulumba götürüldüğünü görmüşlüğüm bile vardır. O anda benimle birlikte olayı gören , durup izleyen kimse de bir şey yapmamıştır, o da bizim ayıbımızdır. Falan filan. Yani buralarda tuhaf şeyler oluyor ve bugünde bir çanta, cüzdan bağrışmasına şahit olunca bir kahramanlık hikayemi sizlerle paylaşmak istedim.

Yıl 2005, avukatlık stajımı yapıyorum. Öğlenleri de yardım amaçlı , Ulus’taki gümüşçü dükkanımızda anneme, dedeme yardım ediyorum. Bahar’da dükkanda o gün. Dükkan her zamanki gibi çok kalabalık. Annem’le Teyzem’in bir arkadaşı Füsun Abla da orada. Dükkana giren çıkan simalar tanıdık da olsa arada tanımadıklar da var. Oldukça havalı, uzun saçlı iki kız nedense dikkatimi daha çok çekiyor, gözlerinde güneş gözlükleri…

Sonra bir anda Füsun Abla çantasının olmadığını fark ediyor. Dükkandan o anda çıkanlar az çok hafızamızda, Annem müşterilerin arkasından çıkıyor Bahar’la, ben de nedenini bilmediğim bir şekilde dükkanın arkasından dolanıyorum.

O anda biraz önce bahsettiğim bu iki havalı kız çarpıyor gözüme, telaşsızca yürüyorlar. Aklımdan müşteriyi nasıl suçlarım şimdi gibi bir sürü fikir geçerken, ellerindeki alışveriş poşetlerinin büyüklüğü de gözüme takılıyor.

Kızlardan biriyle göz göze geldiğimizde diğeri hızla uzaklaşıyor, o zaman daha da hızlanarak diğerinin yanına gidip, elindeki torbaları açmasını istiyorum, kız bana sert bir şekilde hayır ne münasebet gibi bir şeyler diyor, ben diretiyorum, caddenin köşesindeyiz ve kız bir anda elindeki torbayla beni duvara hızlıca itip, kendini yola atıyor, torbanın içine bakıyorum, çanta orada, ama çantanın içine bakamadan, sımsıkı tutarak dükkana dönüyorum.

Bir iki gün çarşıda kahraman ilan ediliyoruM:) Çantanın içindeki her şey yerli yerinde, Füsun Abla’nın o gün aldığı maaş da dahil olmak üzere…

Bu hikayeden çıkarılamayacak sonuçlar:

1-)Merve süper bir kahramandır, başınız her derde girdiğinde yanınızda bitiverecektir.
2-)Mağazalarda kendinizi kaybedecek kadar dağılın, çantanızı ortalığa saçın.
3-)Helal paraya zeval gelmez.(Zira bir de dükkandan bizzat annemin çantasının çalınmışlığı vardır, o da ayrı bir hikayedir.)

bachataa.

2011-02-11T00:33:00.000-08:00

Haftalardır gidiyorum dansa. Tüm gün suratım asık da gezsem, mutsuz ya da huysuz da olsam o 1.5. saat de başka birisi oluyorum, canımı sıkan hiçbir şey gelmiyor aklıma, tek derdim, popomu yeterince iyi kıvırmak, adımları kaçırmamak falan olu veriyor.Ve ders bittiğinde vücudum yorgunluktan titrerken, içimde tuhaf bir enerji..

Dünse 1 aydır öğrendiğim dansın sonunda, eşli dans edip de ortaya bir şeyler çıktığını görünce ayrı bir mutlu oldum. Bacaklarım deli gibi sızlıyor, karın kaslarım acıyor ve bütün bunlar bana tuhaf bir keyif veriyor.

Yüzmek kadar dans etmek de bana iyi geliyormuş bunu keşfettim. Mutluyum.

2011’de diz doktoruna gitmekten sonra kendim için yapılacaklar listemden bir madde daha eksildi.Gururluyum.

sensiz olmaz

2011-02-10T07:02:00.000-08:00

Dün güle oynaya yürürken diyeceğim ama aslında oynadığım falan yoktu, neyse kendi halimde yürürken, hatta o güneşli havada önümde belirmiş buz parçasını farketmiş ve gardımı da almışken, ayağımın kaymasıyla, havada uçarak belimi kütt diye çarpmak suretiyle düşmem bir oldu. Bu düşmeleri bloga yazmakta fayda var zira dizim için doktora gittiğimde ve doktor önemli bir düşme yaşadınız mı dediğinde , geçen sene merdivenlerden yuvarlanma hikayemi hatırlamadığım da bir gerçek. Bu durumda doktora gitmeden blogumu okumak gibi saçma bir hareket icra etmem gerek sanırım. Neyse. Mesele bu değil. Aslında her zaman olduğu gibi elle tutulur bir mesele de yok lakin bugün bir aylık dans dersimizin son günü ve dün sadece belim ağrırken, bugün dizim, kolum, kaburgalarım gibi türlü türlü yerim ağrıdığından, dans dersinde icra edeceğim performansımdan çok endişeliyim(allah başka dert vermesin)

Dansa devam etmek istiyorum sayın seyirciler, kendi ekibimizi kurmak ve devam etmek gibi niyetlerimiz de var, allah mahcup etmesin. Kendi ekibimiz derken, hani tanıdıklarla dansa gitmeyi kastettim, yanlış anlaşılmasın, kimse bizden gösteri beklemesin:)

sevgiler.

başlık:şu an çalan teoman/nilüfer düeti.

Öte yandan belirtmek isterim ki, hayko cepkinle nilüfer düeti olan,bir diğer şarkı; aşk kitabı, nasıl bir şarkıdır ki, ofiste çaldığı esnada,başka bir şarkıyla karıştığını sanıp, kapamışımdır. Sanata sanatçıya saygılıyımdır, haykoyu çok severim, nülüfere de bayılmam, dinleyebilirim amaa amaaa ben o şarkıyı anlayamadım bilemedim.işin kötüsü evimizde yaşayan usta ses sanatçısı bahar hanım, şarkıyı birebir seslendirmekte ve beni korkutmaktadır.

buraya yazarsam belki olur!

2011-02-09T07:49:00.000-08:00

Sabah erken kalkacaksın!
Ne giyeceğim diye dolabın önünde zaman geçirme bir zahmet, akşamdan karar ver!
İş yerinde makyaj yapmak yok merveciğiim! Otobüstekilerin günahı ne? Ha tamam illa dans dersine giderken tazeleyeceğim diyorsan kendi bileceğin iş.
Yarın iş yerine geldiğinde, müzik açamayacak kadar şuursuz olma!
Neşeliymiş gibi yap, endişelerini artık bir kenara bırak ve gülümse bebeğim!
İnsanlarla höhöhöh diye konuşma, asma suratını, kibar ol!(sen yine de haketmeyenlerin hakkından gelirsin)
Sabah parktaki kuşlara üzerinize basarım deme, çekilin canlarım falan de!
O ıııvııııııııı arası tiz sesli çığlıklarından olur olmaz atarak, etrafı korkutma
İki veya daha fazla insanı ilgilendiren bir derdin tarafı olabilirsin, ama taraflardan biri veya daha fazlası bu dert yokmuş gibi davranıyor, hüzünlere gark olmuyorsa, sen de olma, aklını başına topla.
Bir süredir olumlu düşünemiyorsan bile, olumsuz da düşünme, ya da düşünme işte, sen bilirsin.

birgün.

2011-02-08T08:27:00.000-08:00

hala buhranlı olduğumdan ruhum ve böyle zamanlarda bir odada tek başıma uyuyamadığımdan, kendi odamda Bahar'ı misafir edip yerde yattığım iki günün sonunda , dün gece de Bahar'ın odasında yer yatağı misafiri oldum. Sonra sabah her güne göre biraz daha erken, ama bir kaç haftadır hergün olduğu üzere çok zor uyandım. Aynada kendime baktım. Saçlarıma baktım. Aniden duş almaya karar verdim. Kurumaya çalışırken, alelacele bir elbise seçtim dolaptan. Üzerine dünyanın en kalın hırkasını giydim. Saçlarımı kuruttum. parfüm sıktım, yüzüme krem sürdüm. Annemin biraz eski kaşar ve pınarın ayvalıktan getirdiği yeşil zeytinlerle doldurduğu bir kabı yanında bir dilim ekmekle çantama attım. Paltom dünyanın en kalın hırkasını giydiğimden üzerime biraz tuhaf oldu.Baharla otobüs durağına yürüdük, çok doluydu binemedik, sonra metroya yürüdük. Metroda masterdan bir arkadaşımla karşılaştım. İşe geldim. Paltomu hiç çıkarmadan, bir önceki günden hazır dava dosyalarıyla dolu çantamı aldım. Duruşmalara girdim. İşler yaptım. Yeni aldığım kitabı hiç okumadım, jelatinini bile açmadım. Duruşmamı beklerken güneşe oturdum, biraz iyi geldi, acıktım, kaşarlı bir tost yedim. Telefonla konuştum. Kısacık. Büroya geri geldim. İşler yaptım. Çok acıktım. Yemeği geç yedik. Etli ekmek yedim. Gazoz içtim. İşler yaptım. Nescafenin hazır kapiçinosundan içtim. İtalyayı düşündüm. İnsanları düşündüm. İşi sadece pasta yapmak olan bir adamın röp.nı okudum. Akşam oldu. Eve gidicem.

biutiful üzerine.

2011-02-07T00:31:00.000-08:00

Alejandro Gonzalez İnarritu’nun tokatlarına Babel’den, Amores Perros’dan alışıktık. Biutiful’a giderken de hazırlıklıydık aslında çökmeye. Ama yine de bir Cuma akşamı, o kadar çok sahnede doldu ki gözlerim, ki Kürşad delisi, her burnumu çekişimde, afyonunu yüzüme tutmak suretiyle, “ağlıyor musuuuun” çıkışlarıyla beni benden alsa da, kendisi de filmin sonunda benimle birlikte gözyaşlarını tutamamış, “Merve film ağzımıza …”repliğiyle de ruh halimizi özetlemiştir.

Filme dönecek olursak, ben içimi sıkan, beni korkutan ya da gereğinden fazla geren bir filmi izlerken, kendimi “aman canım film neticesinde” diyerek rahatlatabilirken, İnarritu’nun filmlerinde, izlediğimin gerçek olmadığına kendimi bir türlü ikna edemiyorum.

Film beni sadece üzdü, canımı acıttı vs. de diyemem, çünkü filmde mutfaklarının kokusunu duydum, bir ölünün soğukluğunu hissettim yani sadece görmedim, duymadım diyebilirim.

Barcelona benim sokaklarına vurulduğum Barcelona değil, Javier Bardem ise Barcelona Barcelona’daki o çekici adam değil.

İnarritu görünce kafamızı çevirdiğimiz sokaktaki o adamın evine götürüyor bizi, yurt dışı gezilerinde sokakta ısrarlarından bunaldığımız, “tehlikeli adam” muamelesi yaptığımız Senegalli adamın çocuğuyla, karısıyla tanıştırıyor, “çin malı”nın sahne arkasını gösteriyor. O narin(!) kalplerimizi burkan bütün acı gerçekleri, tokat gibi yüzümüze çarpıyor, ama bunu nasıl yaptığına, özellikle “yok artık daha neler” dedirtmeden nasıl yaptırdığına dair sırrı da nedir çözebilsem ben de böyle film yapardım.

vaybanavaylarbana.

2011-02-06T11:35:00.000-08:00

italyada iş arıyorum.

2011-01-26T23:49:00.000-08:00

Pazartesi dans kursuna gittim. Bu kadar eğleneceğimi düşünmemiştim . Hiç tanımadığım insanlarla güle oynaya, hayatımda adını ilk defa duyduğum bir dansı öğrenmeye çalıştım. Bachata! Hocamızın söylediğine göre, kölelerin ortaya çıkarttığı, hem zaman hem de mekan sıkıntısı çekerek icra ettikleri bir dans olan bachata çok kıvırmalı ve ateşli hareketler içermekle beraber, bana niyeyse bir hüzün de verdi.

Çarşamba günü çok güzel bir konsere gittim. Kerem Görsev ve Hacettepe Senfoni Orkestrasının, klasik-jazz karışımı konserini gerçekten beğendim. Kerem Görsev her zaman çok karizmatik ve mütevazi, ölmüş köpeğine de bir şarkı besteleyecek kadar tatlı.

Yani güzel şeyler oluyor, olmuyor değil, ama o hüzün dönüp dolaşıp buluyor beni.

O yüzden bugün Perşembe, ben İtalya’da iş arıyorum. Uzaklara gitmek istiyorum.

Olur mu dersiniz?

hayat bildiği gibi.

2011-01-23T23:36:00.000-08:00

Sevmedim bu haftasonunu. Bir kere hiç uyuyamadım. Hiç istediğim gibi olmadı. Oysa daha farklısını hayal etmiştim. Her şey sabah N. Burak’ın kocasının onu terk ettiğini izlediğim tuhaf magazin programıyla başladı aslında. Bahar’la değişik teoriler üretip canımızı sıktık. Böyle sabun köpüğü bir haberden nasıl öyle ciddi konulara gelebildik onu da bilemiyorum.

2011 sürprizler hazırlamış bana. Ama hiçbiri pembe moleskinime yazıp olmasını dilediklerimden değil. Hep korktuklarım, belki içten içe olacağını tahmin ettiğim, tüm olasılıklar birer birer hayatımın istenmeyen gerçeklerine dönüşürken, ben kendimi kuvvetsiz hissediyorum.

Kalbimde bir ağrı. Gözlerim her daim şiş. Boğazımda sık sık bir düğüm.

Kimsenin içi kararmasın, bir şekilde, öyle veya böyle, bunlarda geçer biliyorum. Ama benim istediklerime ne zaman sıra gelir?
Minimum hasarla atlatma dileklerimle..

önce maşallah deyin!

2011-01-22T00:42:00.000-08:00

Bu cumartesi, bu yazı, erkekler için gelsin, herkes esinlensin..
Yer:Milan

Fotoğraftakiler:İtalyan

Favorin kim dersen; tabii ki yaşlı olan.

Daha çok bakmak isterim dersen, utanma, TIKLA!

bir mervenin bir dramı

2011-01-21T01:52:00.000-08:00

Küçüklüğümden beri tuhaf bir huyum vardır ki, o da televizyonda gösterilen dizide, filmde, programda yenen bazı yemekleri şiddetli bir şekilde canımın çekmesi ve o yemekten evde mevcutsa, gece gündüz demeden yememdir. Yalnız biraz enteresanımdır, öyle her şeyi de canımın çektiğini düşünmeyin. Mesela aşk-ı memnu’da her akşam kıyafet geçitleri eşliğinde yenen yemek çekmez de canım, bihterle, behlül mantı yerse aşeririm.

Daha somut örneklerle açıklamam gerekirse ;90’lı yıllarda, Pazar akşamları televizyonda gösterilen Bizimkiler dizisinde, hani ayda bir, Şevketle Ergun’un iş yerinde, Çaycı Abbas (“buyur babam affedersin" ,"cıvık bacım cıvık affedersin") kurufasulye pişirir, yanına da turşu çıkarırlardı ve ben minik bir Merve olarak kıvranırdım, annem ise o akşam gider kurufasulyeyi ıslatır ve ertesi güne pişirirdi:) Az da olsa kendime gelebilirdim.

Sonra Sosyete Şaban’da, Perihan Savaş ‘ın tiksintiyle baktığı, ancak Kenan Pars’la , Kemal Sunal’ın bir yer sofrasında, pidelere sararak yediği et, pilav karışımını ve kaseden içtikleri ayranı şimdi düşününce bile acıktım diyebilirim.

Ve yine Pazar sabahları alaluna ‘da gülriz sururinin kahvaltı sonrası pişirdikleri, öğleden sonraları mutfağımızda denenirdi.

Bunlar ki küçükken aklımda kalan sahnelerdir. Büyüdükçe dimağıma nice nice görseller eklenmiştir. Lakin ne zengin sofrasıdır canımın çektiği, ne de köy yemeği, ama iştahla yenen ya da piştiğini gördüğüm her şeyi yemek ve yemek isterim o anda.

Vedat Milor ileri yaşımın en büyük düşmanıdır. (geçen pazardan beri Çorum’a gidip, o dağın tepesinde, İskilip dolması yemek için bir yandaş aramaktayım) Ama en son canın ne istedi deli gibi derseniz(meraktan çatlıyorsunuz biliyorum); geçen the big bang theory’de howard’ın buz dolu bardağa ice tea koymasıyla, kendimi mutfakta bulup, dona dona şeftatlili buzlu çay içtiğimi söyleyebilirim.

Bu sorunun önüne daha az televizyon izleyerek geçmeye çalışmakta ve size güzel bir Cuma dilemekteyim. Hoşçakalın.

belki uzaylılar beni kaçırmaya gelmiştir.

2011-01-18T05:36:00.000-08:00

Herkesin dertlerle ve tasalarla başa çıkma yolu farklı sanırım. Kimi bunu başkalarıyla paylaşmayı, kimisi içine atmayı, bazısı ağlamayı ve bazısı da kaçmayı tercih edebiliyor. Benimki tam olarak hangisine girer bilmiyorum ama çok anlatamadığımı biliyorum, ağlayamıyorum, kaçma girişimlerim oluyor ama yapamıyorum, içime atmak mı yaptığım ona da bir şey diyemem. Ama bildiğim tek şey çok üzüldüğümde, başa çıkamadığımda ya da korktuğum da itinayla duruyorum. Dışarıdan bana bakıldığında, neşeli bile görünebilirim. Fiziksel olarak çok belirgin bir değişikliğim de olmuyor. Yani hem içten hem de dıştan çok çaktırmıyorum. Ama zaten zor sağladığım konsantrasyonumu elde etmek böyle zamanlarda epeyce güçleşiyor. Bu konsantrasyon meselesi de sadece yoğun odaklanma gerektiren iş hayatımda çıkmıyor karşıma. Mesela saçımı kuruturken bile sıkılıyor ve hafif ıslak , yarım yamalak saçlarla kendimi sokağa atabiliyorum.

Ve tabiî ki itinayla üşeniyorum. İşten eve geliyor, ama üstümdekileri çıkaramıyorum. Tvnin karşısında uyukluyorum ama gidip yatağıma yatmıyorum. Uykuya tam dalmak üzereyken çok susadığımı fark ediyor ama yataktan kalkamıyorum. Ve kendimden bunalıyorum,bunalıyorum.

Aslında bazen bu durma eylemimi, uykusuz gecelerime de bağlıyorum. Çünkü böyle zamanlarda günlük hayatımda ne kadar hareketsizsem tam tersi şekilde, rüyalarımda maceradan maceraya koşuyorum. Bilinçaltımın beni soktuğu içinden çıkılmaz durumlar ya da bana yakıştırdığı korkunç roller de kesmiyorsa, kendimi başkalarının acılarına, ölümlerine tanık olduğum türlü kabuslar içinde buluyorum. Rüyalarımın içinde rüyalarımı yorumluyor, oradan oraya savruluyorum ve takriben 3-4.5 sularında uyanıp, öylece debeleniyorum yatakta.

Ve şimdi ofisi tuhaf bir ışık kapladığı anda uzaylıların beni almaya geldiklerini hayal ediyorum.

Geçsin.

bisiklet.

2011-01-15T00:55:00.001-08:00

Hava yağmurlu. Eski tip bir bisikletim var. Ama o da ne? 3 kişiyiz. Erkeği tanımıyorum. Kızı tanıyor gibiyim ama hatırlayamıyorum. Bahçelievler İlk okulu’nun önünden hareket ediyoruz bisikletimle.

Önce yan yanayız. Hızlarımız neredeyse aynı. Sonra ben neredeyse uçarcasına geçiyorum onları. Yüzüme değen rüzgarı hissediyorum. Ellerimi bırakıyorum. Arkada kalan çocuğun endişesini hissediyorum, bir de arkamda kalan kızın onu geçtiğime dair içini burkan o hissi.
Ama durduramıyorum bisikletimi, hızlı , hızlı uçarak gidiyorum, onların arkamda kaldığının görünmediği o ana kadar gidiyorum. İçimi kocaman bir huzur kaplıyor.
Rüyada bisiklete binmek: Rüyada bisiklet sıkıntıdan sonra gelen ferahlık anlamındadır

bi uyuyup uyanalım.

2011-01-14T02:12:00.000-08:00

“Müzik açmıyorsun” dedi, çalışma arkadaşım.Bizim ofiste müziği ben açarım. Genel yayın yaparım. Biraz haksızlık yapsam da arada, fena sayılmam, geniş bir yelpazem vardı, koca sesli Sıla’yı bile arkadaşlarım seviyor diye dinlerim, dinlettiririm. O kadar da adaletliyim. Lakin onlarda benim la paloma krizine girdiğim günlerde, üst üste bu şarkıyı dinlememe hiç ses etmezler bunu da söyleyeyim. Neyse konumuz Sıla değil, la plaoma değil

. Arkadaşımı kıramadım, az önce müziği açtım. “Great Ladies Sing the Blues” albümündeki sesler ofisimizi doldurmakta. Sanırım Onur’un blogunda görüp edinmiştik bu albümü de.Tabii konumuz bu da değil. Bugün bir konumuz da yok aslında.En azından Cuma. Cumartesi çalışsak da bugün Cuma!

Sertap E.'yi de sevmem ama dinleyebilirim.

gelsin.

2011-01-11T07:43:00.000-08:00

Kötü şeyler mi olanlar?
Pek bir fikrim yok.
Ama son günlerde epeyce şey olduğunu söylemek mümkün.
Uykusuz geceler, kan çanağı gözler, planlar, araştırmalar,konuşmalar, bir türlü içinden çıkamamalar..
Öfkeyle dolup, kafanın içinde edilen kavgalar, biriktirdiğin sözler, sarfedemediğin..
Korkuyor muyum?
Hiç bir fikrim yok.
Ama geçer biliyorum, üstesinden geliriz.
Çözeriz. Bu bir sınav.
Umarım sorular çok zor değildir.
İnanınca geçer. Geçer değil mi?
***

Ve benim Dedem'in cep telefonu yoktu.
Ama dükkanın telefonu bende "DEDEM" diye kayıtlı.
Dedem gittikten sonra ilk kez o telefon "DEDEM"diye çaldığında , cep telefonu olmadığını bildiğim dedemin aradığını sanmıştım.
Ama bugün, kayıt şeklini değiştirmediğim o numarayı "dedem" diye aradığımda, her şeyden çok onu aramış olmak istedim. Ondan akıl almak istedim. O varken ben hiç korkmazdım.

dünya dönüyor.

2011-01-06T01:19:00.000-08:00

2011'in ilk haftası, salı ve çarşamba olmak üzere 2 gün işe gelemedim.
Hastaydım.
Bugün işe geldim. Hala hastayım. Ayrıca dış dünyayı sanırım unutmuş olmalıyım ki, gribime bir de tuhaf bir baş dönmesi eklendi.
Algılarım kapalı, akşam dersim var.
Ve Kürşad'dan bir mesaj; sürprizzz.
Asos'tan eldivenleer!Sonunda!
Kürşad=Noel Baba.

delil tespit.

2011-01-03T07:28:00.000-08:00

2011'in ilk pazartesisi;

İş yerinde kombimiz bozuldu,ufo aldık.
Nezleyim, gribim, bir şeyim ama hastayım gibi.
Ulaşıma zam geldi.
İş yerinde yılbaşı partisini sonradan yapmak güzel oldu.
Herkesin bir benim 4 hediyem oldu.
Hemen akşam oldu.

bizim evde yılbaşı.

2010-12-31T06:11:00.000-08:00

Ağacımızın adı "derya baykal ağacı" . Zira fazlasıyla renkli.

Bu çikolatalar gerçekten lezzetli, hem de ağaca süs olarak asabiliyorsunuz.

Heeer sene yeni süsler alırız.

Bu melekler tabii ki; annem , bahar ve ben:)

çok süsümüz olduğunu söyleyebiliriz..

mutlu olun.sağlıklı olun.

Fotolar e by Bahar.

Ne sandınız??

Top 10.

2010-12-31T00:15:00.000-08:00

2010 TOP 10 GEZDİKLERİM-GÖRDÜKLERİM
(10 Yerden 9’unu ilk defa gördüm, 2011 ‘den de umutluyum)

1-)İstanbul
2-)Roma
3-)Firenze
4-)Bodrum-gümüşlük
5-)Adrasan
6-)Çıralı
7-)Pisa
8-)Olimpos
9-)Kırşehir
10-)Düzce

2010 TOP 10 FİLMLERİM

1-)Soul Kitchen
2-)İdentity
3-)Başka dilde aşk
4-)Nine
5-)İki Dil Bir Bavul
6-)My Lovely Bones
7-)Av Mevsimi
8-)Little Miss Sunshine
9-)An Education
10-)Sherlock Holmes

2010 TOP 10 KİTAPLARIM

1-)Sahilde Kafka- Haruki Murakami
2-)Çavdar Tarlasındaki Çocuklar-Salinger
3-)Muhteşem Gatsby-Fitzgerald
4-)İmkansızın Şarkısı-Haruki Murakami
5-)Bab-ı Esrar-Ahmet Ümit
6-)Sırça Fanus-Plath
7-)Sınırın Güneyinde Güneşin Batısında-Haruki Murakami
8-)Tersi ve Yüzü-Camus
9-)İş İşten Geçti-Sartre
10-)Birbirimize Söylemediğimiz Onca Şey-Levy